Op 9 juli 2012 is het zover: ik hoop naar Santiago de Compostela te fietsen. In deze blog kun je lezen over mijn voorbereidingen en de uiteindelijke tocht.

zondag 26 februari 2012

Pap in de benen

De vloek van de docent: de laatste werkdag voor de vakantie voel je de spierpijn opkomen en je weet hoe laat het is... Griep! Van zaterdag tot en met dinsdag lig ik met koorts op bed of stommel ik met een zieke kop door het huis. De negatieve baalstemming bevordert niet het proces tot beter worden. Gelukkig voel ik woensdag de energie weer terugstromen in mijn lijf. Denk maar niet dat ik dan vakantie heb. Er liggen nog twee kratten met nakijkwerk, dus de donderdag en de vrijdag wordt er gewoon gewerkt. Maar vandaag...

Het KNMI is positief. Het wordt vandaag een mooie dag: een graadje of negen, droog en zelfs zo nu en dan een zonnetje. De winter moet afgeschud worden en ik besluit te gaan fietsen. Ik zoek een mooie route uit: Deventer-Enschede via de LF 19 en de LF 15. Ik laat me door Albert afzetten in Deventer De Worp en de tocht kan beginnen. Het is buiten inderdaad lekker. De handschoenen hoeven niet aan en de muts wordt snel afgezet. Het is zelfs zo warm dat ik zweet als een otter tijdens het fietsen.

Het stilzitten tijdens de winter en de griep eisen echter na al twintig kilometer hun tol. Ik krijg last van wat Hilbert van der Duim tijdens zijn vermaarde 5000 meter tijdens het WK in 1983 parten speelde: pap in de benen. Een stop bij Bathmen om wat te eten mag niet baten. De rest van de tocht is een gevecht tegen de slechte conditie. De bergen bij Markelo helpen ook niet mee. Toch heb ik nog wel oog voor de mooie route. Zeker het stukje door De Borkeld blijft mooi.

Ik besluit Albert te bellen, het lukt niet meer. We spreken af bij de brug over het Twentekanaal bij Zeldam. Ik denk nog een half uur nodig te hebben, maar dat wordt een uur. De benen verzuren steeds meer. Het doet gewoon pijn. Gelukkig zie ik Albert en duizelig van vermoeidheid stap ik na 53,5 kilometer van de fiets. Snel maakt hij een kop soep voor me klaar, de schat. Langzaam kom ik weer bij en de douche thuis maakt ook veel goed.

Conclusie: er moet flink getraind worden. Vanaf nu moet ik ieder weekend aan de bak en als de dagen nog iets langer lengen door de week 's avonds ook. Op dit moment is Santiago gewoon onbereikbaar geworden. Ik weet echter zeker dat het goed gaat komen!