Naar de bron van de Vecht - deel 1

Het belooft vandaag een prachtige fietsdag te worden. Weeronline geeft het fietsweer een 9. Ik heb een mooie etappe uitgestippeld: van Breckelenkamp naar Darfeld, een stuk van de Vechtroute. In Darfeld ligt de bron van de Vecht.

Ik laat me door Albert brengen, vervolgens spring ik op de fiets. Het eerste stukje gaat door het donkere bos bij klooster Frenswegen. Het klooster zelf is mooi oud, maar staat jammergenoeg in de steigers. Verder worden er moderne vleugels aangebouwd, wat het klooster niet mooier maakt. Ik fiets verder over een fietspad langs de Vecht dat mij door Nordhorn voert. Even voorbij Nordhorn pauzeer ik in Brandlecht op een historisch plekje, midden tussen twee kerken, een landhuis en oude boerderijen. Het is er prachtig!

Hestruper kruis

Even verderop zoek ik een cache bij het Hestruper Kruis, een mystiek plekje. In het bos staat een oud, manshoog stenen kruis. Sinds de dertiende eeuw werden in Westfalen overal stenen kruisen neergezet (Sühnekreuze - gedenktekens van middeleeuws recht). Moordenaars moesten als gedeeltelijke boetedoening een kruis op de plek van de moord neerzetten, ook om bloedwraak te voorkomen. De leeftijd van het Hestruper kruis is onbekend, ook weet men niet waarom het kruis er geplaatst is. Een sage vertelt dat twee boerenzonen elkaar tot in de dood bevochten om de gunsten van een boerendochter.

Even na het kruis slaat het noodlot toe. Ik fiets over een zeer kuilige zandweg en opeens voel ik een 'knap' onder mijn billen en begint mijn zadel te bewegen. Ik stap af en bezie de schade: de zadelpen is gebroken. Een straf, omdat ik in de buurt van het kruis erg nodig moest toiletteren? Ik heb nog geen 23 km gefietst. Ik bel Albert en de schat haalt me meteen op. In mijn hoofd natuurlijk onweer. Weg mooie fietsdag. We rijden direct door naar de fietsenmaker. Hoewel direct... Het lampje van de koelvloeistof gaat branden. Met de kachel maximaal rijden we voorzichtig naar een benzinepomp. Toch kunnen we niet voorkomen dat de motor aan de kook is. En dat terwijl we de auto net gisteren van de garage hebben gehaald.

Wanneer de auto weer bijgevuld en afgekoeld is, rijden we door naar de fietsenmaker. Ondanks de drukte neemt hij de fiets meteen naar achter en zet hij een nieuwe zadelpen op de fiets. GRATIS! De onweersbui trekt meteen over, er kan immers morgen al weer gefietst worden. Na een ferme hand en een dikke "Dankjewel!" rijden we nog even langs bakker Heinink voor het eerste ijsje van dit seizoen. Klaarblijkelijk heb ik genoeg penitentie gedaan.

Bergetappe

Vandaag fiets ik naar Denekamp en weer terug. Het is deels lekker weer. Zo nu en dan kijkt de zon tussen de wolken door. Het enige nadeel van vandaag is de wind, soms is het echt met snot voor de ogen stoempen tegen de wind in. In totaal fiets ik 71 kilometer, weer wat meer dan vorige week.

Maar waar het vandaag echt om gaat is de 'bergtraining'. Naar Denekamp plan ik een route over alle bergen bij Oldenzaal heen. Eerst de Wilmersberg, dan de Tankenberg. Vervolgens de Paasberg, de Hakenberg en ten slotte de Austiberg. In totaal klim ik 296 meter. Dat lijkt niet veel, maar omgerekend is dat 3 kilometer klimmen met een stijgingspercentage van 10%. Kijk, dan lijkt het meteen heel wat indrukwekkender. Daar komt bij dat de route veel over zandpaadjes loopt, die aardig drekkig zijn. Kortom, ik zit nu weer aardig uitgeteld thuis.

Na de bergen verloopt de rest van de route aardig plat. Bij Beuningen pik ik een cache op die op een bijzonder interessante locatie blijkt te liggen. Ter plaatste ligt er een voetgangersbrug over de Dinkel met een kanon erbij geplaatst. Het blijkt de plek te zijn waar prins Maurits tijdens de Tachtigjarige Oorlog de Dinkel overgestoken is. Hieronder wat historische informatie.

"Tijdens de Tachtigjarige Oorlog (1568 - 1648) besloot prins Maurits op herhaald verzoek van de Staten van Overijssel de Spanjaarden te verdrijven uit Twente. Vanaf 1590 had Maurits, die een zeer bekwaam militair was, zijn leger vernieuwd. O.a. door nieuwe aanvalstechnieken wist hij vele steden te veroveren. Als bevelhebber van de Staatse (= Nederlandse) troepen ondernam hij in oktober 1597 een veldtocht door Oost-Nederland en het Duitse grensgebied. Tijdens deze campagne had hij de beschikking over 9.000 infanteristen en 1.600 ruiters. Na de overgave van Oldenzaal trok het leger van Maurits van Oldenzaal via Denekamp naar Lingen. Daarbij volgde Maurits de hoofdweg Oldenzaal- Denekamp, die destijds door Beuningen liep via de tegenwoordige Oude Dijk. (De kaarsrechte weg Oldenzaal- Denekamp met de brug bij Hotel Dinkeloord werd eerst in 1827 aangelegd). Toen Maurits met zijn leger aankwam bij de brug in de Oude Dijk bleek dat de brug over de Dinkel die toen waarschijnlijk iets verder naar het zuiden gelegen was dan de tegenwoordige brug, er zo slecht aan toe was, dat hij bang was dat zijn kanonnen er wel eens doorheen zouden kunnen zakken. Daarom liet hij door een afdeling pioniers een aantal bomen kappen, waarmee de brug versterkt werd. Vervolgens trok hij er met zijn leger overheen en trok op in de richting van Lingen (de tegenwoordige grens tussen Duitsland en Nederland bestond toen natuurlijk nog niet)." (http://www.mauritspad.nl/)

Via Denekamp fiets ik naar de Duitse grens. Ik passeer een Commiezenhut, een overdekte schuilplaats voor de toenmalige douane die langs de grens patrouilleerde op zoek naar smokkelaars. De route gaat verder langs het Beuninger Achterveld, een mooi heidegebied. Via het waterrijke natuurgebiedje Punthuizen fiets ik het Lutterzand in. Hier is het erg druk. Ik duik een stukje Duitsland in en over de Dinkel beland ik weer in Nederland. Ik fiets door Losser en via de Hoge Boekel weer terug naar huis. Overigens is de route van het laatste deel mij onbekend. Zeker het fietspad door de Penninkskotten is verrassend.

Conclusie: weer heerlijk gefietst. Kijken of de bergen mij morgen spierpijn bezorgen. De natuur is al weer wat verder. Lage struikgewassen botten uit. Ik heb nog geen bloeiend speenkruid en klein hoefblad gezien.

Rondje Haaksbergen

Het is weer weekend! Ik stippel een mooie route uit naar Haaksbergen en weer terug. Ik hoop dat de zon gaat schijnen, maar helaas mag dit niet zo zijn. Het gaat al beter dan vorige week. Vandaag fiets ik 67 km weg. Wel ben ik doodmoe als ik weer thuis ben. Toch ben ik tevreden. Onderweg vind ik nog zeven caches.

Ik fiets eerst richting het Aamsveen en dan langs de grens naar het Witte Veen. Het stuk tussen Enschede-Zuid en Duitsland is erg mooi. Je komt bijna niemand tegen. Onderweg zie ik in de weilanden al veel kieviten, ook hoor ik een wulp. Het Witte Veen is normaal erg stil, maar net wanneer ik er doorheen wil fietsen stuit ik op een kudde tandemrijders die maar één doel heeft: zoveel mogelijk herrie maken. De Schotse Hooglanders trekken zich er niets van aan. In een vennetje zie ik een zilverreiger.

Via de Haarmühle fiets ik richting Buurse. Na een paar kilometer ga ik zuidwest en fiets ik langs de grens door Siberië. Het fietspad gaat verder door het Haaksbergerveen, de zuidroute. Deze fiets ik niet zo vaak. Er zijn veel ganzen. Ik bezoek nog even de Jurisdictiepaal. Daar ligt een cache die ik al eens gevonden heb, maar waarvan ik de code niet opgeschreven heb.

"De Jurisdictiepaal is de Rijksgrenspaal 832 op de grens van Duitsland, Overijssel en Gelderland. Het is een grote Bentheimerzandstenen paal met daarin 3 wapens gegraveerd, te weten de wapens van beide provincies en van Münster. Verder het jaartal 1766 vanwege het tot stand komen van het verdrag over de grensscheiding. (...)

De Jurisdictiepaal is tevens Markepaal van de marke Honesch met de Gelderse marke Rekken. Dit gebied richting Gelderland wordt ook wel 'Twistveld' genoemd omdat er 170 jaar is getwist over de gebruiks- en eigendomsrechten tussen "die uit Hoxbergen en de Rekkensen".

Een marke was een gemeenschap van boeren met gronden in gemeenschappelijk bezit. Recht werd gesproken tijdens de 'holtings', onder leding van een markerichter, de boeren hadden stemrecht en stemden in het markeboek. Als een boer niet kon schrijven tekende hij met zijn huismerk, een persoonlijk herkenningsteken, vaak een streep versierd met krullen en schuine streepjes. Tijdens de Franse tijd (na 1795) eindigde het markesysteem en werden de markegronden op veilingen verkocht. Kopers waren behalve boeren ook textielfabrikanten, (zoals van Heek en Jordaan) die de woeste gronden kochten voor de jacht en voor de ontwikkeling van eigen boerenbedrijven." (http://www.geocaching.com/)

Vervolgens ga ik over het lange fietspad door het Assinkbos en bij de afslag Neede binnendoor richting Haaksbergen. De route gaat mooi met de klok mee om het dorp heen. Bij het industrieterrein fiets ik naar Boekelo. Het is een mooie weg door een coulissenlandschap. Van Boekelo gaat het naar Usselo en daarna over de Usseleres. Ik ben verrast door het mooie fietspad over de es, dat heb ik nog niet eerder gefietst. De Usseleres moet onbebouwd blijven, zeker!