Dag 2 Erm - Haren

Hennep

Hunnebed bij Bronninger

Stonehenge?

Ik slaap vannacht heerlijk, vreemde bedden beginnen te wennen. 's Ochtends tijdens het ontbijt raak ik aan de praat met de eigenaren van de b en b. Blijken ze een docent wiskunde en een docent Nederlands te zijn. Je begrijpt dat het ontbijt iets langer duurt dan gepand. Het eerste uur gaat het fietsen traag. Ik wil geocachen, maar dat is geen goed plan. Ten eerste vind ik bijna geen cache en ten tweede schiet het aantal km niet op. Ik laat het geocachen maar weer zitten. Daarna gaat het beter. De route is helemaal super. zij volgt de Hondsrug, een zandrug van Emmen naar Groningen. Al zigzaggend gaat het vals plat omhoog en weer omlaag. Het Drenthse landschap is prachtig, maar dat wist ik al: graan, bossen, heidevelden (de heide begint te bloeien!), weilanden en hennep (!). Drenthe houdt van fietsers. Ik denk dat bijna de helft van de route over speciale, geasfalteerde fietspaden gaat, dwars door de bossen, over de heide en door de weilanden. Heerlijk geen auto's! Onderweg passeer ik diverse hunebedden. Ook weer wat over ze geleerd. Het blijlt dat de meeste hunebedden op de Hondsrug liggen, ook wel de Dodenweg genoemd. Niet gek eigenlijk als je je bedenkt dat de doden anders natte voeten zouden krijgen in het moeras en het veen buiten de Hondsrug om. 's Middags gaat het fout. De lucht wordt inktzwart en een onweer breekt los. Ik bel Albert voor buienradarinfo. Het blijkt dat de onweersbui mij net schampt. Toch moet ik een uur onder een viaduct schuilen, voor de veiligheid, maar ook om te voorkomen dat ik kletsnat word. Het gaat er flink op! Na de bui fiets ik verder. Het heeft echt stevig geplenst. Hier en daar zijn de straten ondergelopen. ik fiets de privincie Groningen in. Ik merk het aan de fietspaden. Weg asfalt, welkom onverharde fietspaden die door de regen veranderd zijn in modderpoelen. Mijn fiets wordt ontzettend smerig en de ketting schuurt over de tandwielen. Morgen maar even schoonmaken en olien. Ik hebmoeite om een slaapplek te vinden. Alle b en b's die ik bel zijn of vol of nemen niet op. Uit pure nood stop ik voortijdig, na 89 km, in Haren bij een Postilllion-hotel. Gelukkig kan ik daar wel slapen, maar dat kost dan ook wel wat. Ik hoop dat het morgen beter gaat. Nu genieten van de Spelen. Tot morgen!

Dag 1 Enschede - Erm

Moderne ja-knikker

Klein-Texas

Voor alle verslaafden aan deze blog onder jullie: het meisje is weer op de fiets gestapt. Albert wll thuis graag schilderen en dan sta ik alleen maar in de weg. Verder begon het na een week alweer te kriebelen. Zodoende zit ik weer op de fiets. Nu voor een tocht in Nederland. De bedoeling is om naar de provincie Groningen te fietsen en om daarna de kust te volgen tot Belgie. Ik zie wel hoe ver ik kom in een week. Als ik vanmorgen op de fiets stap voorspelt de buienradar niet veel goeds. Even denk ik om 's middags te starten. Toch begin ik om 9.00 te fietsen. Goede keuze, uiteindelijk vang ik maar twee (flinke) buien tijdens welke ik grotendeels kan schuilen in de fantastische schuilhutjes in Duitsland. Over de kerkenpaden fiets ik naar De Lutte. Vervolgens gaat de route langs de Dinkel over het Lutterzand. Het is intrigerend hoeveel de Dinkel nu weer weggeslagen heeft in de grote bocht.  Iedere keer weer als ik er langs fiets zijn er weer nieuwe bomen opgeslokt. Via Noordoost-Twente, het land van de geveltekens, floep ik Duitsland in. Ik heb merendeels wind (schuin) achter. De vaart zit er dus in.  Ik schamp de bergjes bij Uelsen. Piece of cake met mijn huidige kuiten. Langzamerhand arriveer ik in Klein-Texas. Eigenlijk is het geen porem, maar toch vind ik die ja-knikkers en olie-en gasleidingen mooi om te zien. Techniek en landschap kunnen op een aparte manier mooi samengaan. Bij Schoonenbeek fiets ik Nederland weer in. Hier zie ik moderne ja-knikkers. Ik merk dat ik langzamerhand in Drenthe fiets. Dorpjes met oude boerderijen en een brink. Ik eindig vandaag in Erm. Ik heb mazzel. De b en b doet aan 'vrienden op de fiets' en voor 20 euro kan ik slapen en morgen ontbijten. Het plaatselijke restaurant serveert een heerlijkle maaltijd. Nu zit ik te genieten van De Spelen. Wat een medailleoogst vandaag! Hebben jullie Epke Zonderland gezien? In totaal fiets ik vandaag 114 km.

Dag 16 Cluis - Le Grand Bourg

En dat wat het dan. Ik heb er een streep onder gezet. Ik vond het genoeg. Toen het besluit samen met Albert genomen was, viel er een grote rust over me. Ik heb bijna 1300 km gefietst en verschillende uitdagingen overwonnen. Ook geleerd over mijzelf. Het was een nuttige en mooie tocht. Ik had die niet willen missen.  Natuurlijk had ik nog een paar dagen door kunnen fietsen, maar at is de lol als je flinke heuvels te bedwingen hebt bij meer dan 30 graden. Nee, het is goed zo. Voor de geinteresseerden zal ik nog even schrijven over de laatste belevenissen. Ik arriveerde in Cluis en werd allerhartelijkst ontvangen door Hamid de kruidenier. Hij verwees me door naar de refuge.Daar was nog net een plekje vrij. Drie wandelaars waren voor mij aangekomen. Er volgde een hele gezellige avond. De tassen werden opengemaakt en gezamenlijk werd een maltijd gekookt van wat erin zat aan lekkers. Precies zoals ik me de sfeer in refuges voorgesteld had. En daarna slapen in stapelbedden. De volgende dag ging ik nog even langs bij Hamid. Ik kreeg drie zoenen als afscheid, alsof we elkaar al jaren kenden. Sinaasappeltje mee, wat een schat van een man. De etappe naar Le Grand Bourg was misschien wel de meest bijzondere van de hele reis. We waren met vijf fietsers onderweg. Al eerder hadden we elkaar ontmoet. Ieder fietste zijn eigen tempo, maar op onafgesproken plaatsen kwamen we samen om te rusten. Hele bijzondere gesprekken gevoerd. Ik had deze dag niet willen missen. Toen werd het tijd om de camping te zoeken. Dat was nog niet zo gemakkelijk. De camping bleek 6 km buiten het dorp te ligen. Gelukkig krreg ik de coordinaten van Albert doorgespeeld. Vlak voor de camping bleef een auto irritant achter me drukken, tewijl ik net bezig was een heftig klimmetje te bedwingen. Blijkt het Albert te zijn. Je begrijpt dat ik heel blij was hem weer te zien. We installeerden ons met een zak chips en veel biertjes. Geheel onverwacht kwamen er drie van vandaag aanfietsen. Ik helemaal afgeleefd. Hat was me een heftige dag wel. Gelukkig was er ook een zwembad op de boerderijcampiong die ijs en ijskoud was. Heerlijk geslapen en 's ochtends bij het ontbijt viel de beslissing. Er wordt niet meer gefietst. Wel zijn we vandaag naar Perpignan gereden om mijn vader een verrassingsbezoek af te leggen. We hebben een kamer kunnen boeklen in hetzelfde hotel. Hij is er alleen nog niet. Ik ben benieuwd naar zijn reactie. Nou mensen en lieve volgers: ik heb genoten van julie reacties. ze waren groe blijken van steun ik heb er veel aan gehad. De tocht moet nog flink bezinken. En voor sommigen onder jullioe: waarschijnlijkl drinklen Albert en ik zondag een biertje mee! Jullie zijn gegroet.

Dag 15 St Amand Montrond - Cluis

De kogel is door de kerk. Morgen komt Albert naar Frankrijk! Gsteravond zat ik weer te mokken en te malen bij mijn tent. En die lieverd zei: 'Nou, dan kom ik toch'. Het punt is namelijk dat ik het fietsen overdag heerlijk vind. Het is nu lekker weer en ik heb goede benen. Alleen de eenzaamheid 's Avonds is killing. Niemand om je ervaringen mee te delen. De bedoeling is nu dat Albert met me meereist. Hij lekker relaxed in de auto en ik op de fiets.  Mijn streven is nu om Lourdes te halen. Ook een mooi eindpunt toch? Op dit moment zit ik veel cola te drinken op een terrasje in La Chatre. De bedoeling is inderdaad om de refuge in Cluis te bereiken. Ik hoop dat er plek is, want er zijn meer mensen onderweg. De omgeving is nu prachtig. He wordt weer heuvelachtiger. Daar zitten voor-en nadelen aan. Ik houd van bergen (als steenbok), maar om ze nu te beklimmen op de fiets... Maar het geeft ook wel een kick als je weer bovenaan bent. Ik heb nu alleen een dilemma. zal ik mijn bagage aan Albert meegeven en lekker licht verderfietsen? Of is dat niet pelgrim waardig?  Mag ik dan nog wel met trots de schelp dragen? De luxepelgrim wordt dan wel een hele verwende pelgrim... Nou, ik fiets zo lekker verder. Nog maar een kilometer op 25. En blijvend dank je wel voor julie reacties. Ik had van te voren niet gedacht zoveel medelevers te hebben. Bekende en onbekende!

Dag 14 Nevers - St Armand Montrond

Apremont sur Alier

Schip in sluis deel 1

Het kanaal over de Allier

Vannacht weer heerlijk geslapen. En voor het eerst heb ik 's ochtends honger. Begint mijn lichaam te wennen aan deze gekkigheid?  Vandaag staat een relaxte route op het programma, nauwelijks heuveltjes. En dat blijklt: in no time ben ik in St Armand. De wind is ook nog eens mijn vriend geworden. Zonnetje erbij en het recept voor een goede fietsdag is compleet. De route gaat door een rivierenlandschap. Het lijkt een beetje op hoe het bij de IJssel eruitziet, maar dan met wat verhoginkjes. Ik passeer twee hoogtepunten. Ten eerste de Pont canal de Guetin. Hier gaat het Canal Lateral a la Loire over (!) de rivier de Allier. Tevens is er een tweetrapssluis waarmee zo'n meter overbrugd wordt. Net als ik eraan kom varen er twee boten de sluis in. Wat volgt is een spektakel om te zien. Een wonderstaaltje techiek. Het tweede hoogtepunt is het dorpje Apremont sur Allier. Gewoon weggelopen uit het sprookjesboek. De fiets houdt het trouwens goed vandaag. Ik zal hem straks nog een keer smeren. Nu heb ik mezelf op de wifi bij de Mac getrakteerd. Ik zoek zo de camping op.Goed uitrusten, want vanaf morgen volgen enkele zeer zware etappes. Ik schap het Massive Central met al de rivierdalen. Als ik de hoogteprofielen zie in mijn boekje slaat de schrik op mijn hart. En het gaat ook nog eens ricting de 30 graden. We zullen zien. Groetjes!

Dag 13 Vezelay - Nevers

Even voor mijn volgers: ik ben nog niet gestopt hoor. Voorlopig fiets ik nog wel even door. Ik slaap goed in het hotel. Tijdens het ontbijt geniet ik van de mist die uit het dal optrekt.  Ik stap op de fiets en voel meteen dat ik goede benen heb. Eerst volgt een prachtig snelle afdaling. Vezelay is nog lang te zien. Tijdens het eerste deel van de etappe schamp ik de Morvan, een natuurgebied dat wat weg heeft van de Ardennen, maar dan met loofhout. De route gaat lekker op en neer, alles loopt soepel. Ik heb er zin in! Maar dan... ik krijg schakelproblemen. Wanneer ik van het binnenblad voor wil opschakelen loopt de ketting steeds vast. Een keer zo vast dat de trappers niet meer voor of achteruit willen. Natuurlijk sta ik in de middle of nowhere. Ik pruts wat af met zwarte klauwen tot gevolg, maar ik krijg het niet voor elkaar. En dan is de redding nabij. Een0 auto met Nederlands kenteken rijdt voorbij. Ik houd de auto aan en twee mannen stappen uit. Twee mannen met magische handen, want na een minuut of 10 heb ben ze mijn fiets gefixt. De rest van de rit zit ik met de bibbers op de fiets.  Ik kom in Premery terecht en ik besluit door te fietsen naar Nevers. Hiervoor ga ik wel smokkelen. Er gaat een drukke D-weg door het dal van de Nievre naar Nevers, stroomafwaarts. Ik schat in dat die weg veel soepeler fietst. En omdat het zaterdag is, zullen er niet veel vrachtwagens zijn.Goede gok. Het is wel druk, maar vooral met langzaam rijdende Nederlanders. Op de camping in Nevers ontmoet ik vier mede-Santiagogangers op de fiets. zij verwijzen me door naar een hele handige zwitserse man. En inderdaad gaat hij meteen met mijn fiets aan de gang. Hijhaalt heel wat viezigheid van de ketting en de tandwilen. Verder smeert hij de boel flink door. De fiewts loopt weer veel soepeler. Maar hij raadt me wel een fietsenmaker aan om de boel af te stellen. Maar ja, het is zaterdag en Frankrijk... 's Avonds drink ik veel te veel biertjes met de andere pelgrims. Het is erg gezellig. Dat geeft weer nieuwe energie. Nog even de cijfers: 96 km gefietst, in totaal 1017 km. Ja, ja het 1000 km punt gepasseerd!

Dag 12 Vincelles - Vezelay

Jacobuskapel

Interieur basiliek Vezelay

Basiliek Vezelay

sporen

Openbare wasplaats

Imposante rotsformaties naast kanaal

Zicht op Vezelay

Als ik 's ochtends wakker word, regent het. Ik heb er al rekening mee gehouden. Het is even een gepuzzel, maar ik krijg ales behalve de tent droog op de fiets.  Vandaag staat een halve rustdag op het programma. Ik wil uitgebreid Vezelay tot mij nemen. Het eerste deel van de route loopt soepel. In die zin dat het pijpenstelen regent, maar de weg is plat. Ik blijf het Canal du Nivernais volgen. Wanneer ik het kanaal verlaat begint het heftige werk. Ik moet twee heuvels van 7% bedwingen. Nou, mij gaat dat niet in de koude kleren zitten. Met de tong op de knieen en drijfnat van de regen en het zweet arriveer ik in Vezelay. Van veraf al prachtig om te zien bovenop de heuvel. Gelukkig heb ik een hotelletje gereserveerd (ja, ik ben een luxepelgrim). Ik doe de hele boel uit en spring onder de douche. Droge kleren aan en ik ben weer helemaal het vrouwtje. Ik lig een paar uur op ben, het is tot slot een rustdag. Maar tegen het einde van de middag loop ik omhoog het stadje in. Het is echt prachtig! Mocht je in de gelegenheid zijn, ga ook eens kijken. Het hoogtepunt van de dag is toch wel het bijwonen van de mis van 18.00. Eerst steek ik een kaarsje aan bij St Jacobus. Daarna wacht ik in een cafeetje totdat de mis begint. Ik kom binnen en het altaar knielen zo'n 22 zusters en broeders, helemaal in het wit. Om klolslag 18.00 staan ze op en beginnen ze te zingen, de hele tijd met het gezicht naar het altaar toe. Het gezang is prachtig. zo nu en dan wordt er wat gezegd, maar daar versta ik niet veel van. Ik krijg echt kippenvel van het gezang. Ik moet een traantje laten. De sfeer is moeilijk e beschrijven, maar het is vredig.  Ik heb nog nooit zo'n mooie mis meegemaakt. Helemaal onder de indruk ga ik vervolens een hapje eten. Morgen gaat het trouwens richtig Nevers. Ik twijfel nog of ik in Premery ga stoppen, of dat ik doorkachel. Maar even kijken wat de benen doen. Tot slot nog even dit. Al een paar dagen praat ik met Albert over de voortgang van de tocht. Ik ga misschien een heleboel mensen teleurstellen als ik zeg dat ik het niet ga halen. Ik heb last van heimwee, terwijl ik steeds verder van huis affiets. Ik mis Albert en de katten. Ik ben toch niet zo'n Einzelganger als ik dacht. Maandag gaan we plan de campagne opmaken.Nu niet meteen allemaal stoppen met reageren. Ik vind het erg fijn om voor het slapen gaan jullie reacties te lezen. Is toch een soort van contact. Ik houd echt in mijn achterhoofd wat mijn vadewr me meegaf voor de tocht: het moet wel allemaal leuk blijven. Santiago loopt niet weg.En dan nog even de cijfers. Vandaag 48 km gefietst, in totaal 921 km.

Dag 11 Montigny les Monts - Vincelles

Kathedraal Auxerre

De eerste wijnvelden

Tour d,horloge Auxerre

Vannacht heb ik heerlijk geslapen, wat een rust en stilte daar! Om 9.00 stap ik op het fietsje. De eerste 30 km fietsen erg relaxed, zo nu en dan een klimmetje om een dorpje uit te komen, maar verder vrij plat. De omgeving is lieflijk, een beetje Zuid-Limburg. Tussen de graanvelden door ook veel bos. Trouwens, tot nu toe lijkt Frankrijk een groot graanveld. Oke, zo nu een dan een mooi veld met bloeiende zonnenbloemen, maar het is wel duidelijk waar al die stokbroden vandaan komen. Langs de velden veel bloemen en vaak leeuweriken in de lucht. Hier nog wel dus.  In Ervy le Chatel even halt gehouden om wat te eten. Een mooi plaatsje. Na Ligny le Chatel krijg ik weer een aantal flinke heuvels voor de kiezen Tot Auxerre gaat het flink omhoog, maar ook steeds weer goed omlaag. En... ik kom de eerste wijngaarden in Frankrijk tegen: de Chablis wordt hier gemaakt. In Liognorelles stikt het van de caves, maar het dorpje maakt een uitgestorven indruk. Na een lange afdaling met een prachtig uitzicht op Auxere arriveer ik aldaar. Ja pap, ik ben omhoog gefietst naar het mooie deel van de stad. Ik neem even de tijd om de kathedraal van binnen te bekijken. Ze zijn net bezig het orgel te stemen. Vanaf Auxerre volg ik het Canal du Nivernais over een tot fietspad omgevormd jaagpad. Het kanaal is prachtig verbonden met de rivier de Yonne. Steeds kom je sluisjes tegen wanneer de Yonne weer te snel naar beneden gaat. In Vincelles pak ik de camping. Ik weet niet of dit een goede keuze is, want vannacht is regen voorspeld. Voor morgen een halve dagetappe. Ik wil per se in het pelgrimsstadje Vezelay overnachten. Ik heb maar vast een hotelletje gereserveerd. Het plan is om de mis van 18.00 bij te wonen. De nonnen en de broeders schijnen de hele mis prachtig meerstemmig aan elkaar te zingen. Tot slot: vandaag 73 km gefietst, in totaal nu 873 km. Ennuh Lisa, je hebt toch niet stiekem de Vierdaagse gelopen?

Dag 10 Arcis sur Aube - Montigny les Monts

Troyes

Omdat het een warme dag belooft te worden sta ik om 5.30 op. Alles voor 12.00 is meegenomen. Snel pak ik alles in en worstel wat bananen en yoghurt naar binnen. Om 7.00 ben ik rijklaar. Ik fiets nog even het dorp in om geld te pinnen. Ik stop mijn pas in de automaat. Die gaat me toch aan het ratelen. En dan doet hij niets meer. Maar mijn pas dan? Ik druk op alle knopjes, maar de automaat heeft toch echt mijn pas doorgeslikt. De paniek slaat toe. Oost-Europese bendes gaan door mijn hoofd. Was dit dan het einde van het avontuur? zonder geld begin je immers niets. Ik klamp een voorbijganger aan. In mijn beste Frans leg ik uit wat er gebeurd is. In het Nederlands anwooordt hij dat ik moet wachten totdat de bank geopend is. Ik foeter wat af. Weg planning... Als troost koopt de beste man een croissantje voor me. Er zit niets anders op dan wachten. Om 9.00 krijg ik een bankemployee te pakken. Hij haalt mijn pas uit de automaat, maar daar had ik hem nog niet mee terug. Hij pleegde tig telefoontjes om uit te zoeken of er wat met mijn pas aan de hand af. Het loopt gelukkig met een sisser af. De geldautomaat zelf is stuk. Na een kopie van mijn paspoort krijg ik mijn pas terug. En ja, in een andere automaat werkt ij gewoon. Om 9.30 kan ik dan eindelijk van start, tweeenhalf uur vertraging. Het warmt snel op en de zon brandt er lekker op los. Na het middaguur fiets ik pas door Troyes. Dit is en grote stad met een prachtig centrum, allemaal oude vakwerkhuizen. Veel tijd gun ik me echter niet, er moeten nog kilometers gemaakt worden. Het gaat op een gegeven moment moeizaam door de warme. dat was ook de reden waarom ik vroeg wilde vertrekken. Tegen het einde ontmoet ik een Belgische dame op de fiets. Over stoer gesproken: zij is eerst vanuit de Pyreneeen naar SdC en daarna naar Porto gewandeld. Daarna fietst ze terug naar Belgie. Ze is al vanaf 1 mei onderweg. Na wat tips gaat ze er weer vandoor. Ik arriveer bij mijn overnachtingsadres, weer een prachtige b en b. Ik weet ze wel uit te zoeken. Morgen hoop ik Auxerre te passeren. Dan de cijfers: 69 km gefietst, totaal precies 800 km.

Dag 9 l'Epine - Arcis sur Aube

Het grote niets

Kerkje waar in 1429 Joanne d'Arc gebeden heeft

Ik kom 's ochtends maar moeilijk op gang. Eigenlijk prostesteert iedere ochtend weer opnieuw mijn lijf om weer een fysieke inspanning te leveren. Ik kan niet eten, mijn benen doen het niet en mijn hoofd voelt zwaar. Toch trek ik me iedere ochtend weer overeind, pak mijn spullen in en ga op weg. Tussen 10.00 en 11.00 gaat het wel weer en kan ik genieten van de weg. Ook begin ik dan een beetje trek in eten te krijgen. Lopende de dag gaat het steeds beter, totdat het lichaam - voornamelijk de knieen - zegt: 'En nu is het genoeg'. Na een douche en een stevige maaltijd voel ik me dan weer helemaal het vrouwtje en heb dan weer moeite om mezelf moe te maken. Raar lijf... De route van vandaag staat geheel in het teken van het grote neits. Eindeloze graanvelden op glooiende heuvels. Ik kan me niet herinneren eerder zo'n uitgestrektheid in land en lucht gezien e hebben. Het is echt genieten. De kleine dingetjes als de mooie bloemen en een vlinder vallen dan op. En de ontmoeting met twee wilde zwijntjes. De strepen staan nog op de rug. Ik fiets snel door, want ik heb geen zin in een ontmoeting met big mama. Het weer is prachtig vandaag. Zelfs de harde wind helpt me hier en daar vandaag. De zon is wel fel. Op mijn benen beginnen jeukende bultjes te ontstaan. Misschien dat ik morgen maar een lange broek over mijn fietsbroek moet aantrekken. Na 83 km arriveer ik op de camping. Ik word zeer vriendelijk en gastvrij ontvangen. De Nederlande beheerder heeft een groot hart, ook voor Santiagogangers. Ik beloof hem een kaartje te sturen als ik het gehaald heb. Ik sta nu voor de caravan van zijn afwezige zus en zit op een tuinstoel. Dat luxe in zulke kleine dingetjes kan zitten. Morgen fiets ik via Troyes richting Auxerre. Ik denk dat ik maar vroeg ga en vroeg weer ophoud. Het wordt warm. Nog even wat cijfers: 83 km gefietst, in totaal 731 km. Je zou kunnen zeggen dat een kwart er nu al opzit. Aan ale lezers de groeten. En dank jullie wel voor de reacties, ze zijn echte motiveerders!

Dag 8 Dun sur Meuse - l'Epine

l'Epine

Moet ik nog meer zeggen?

Avioth

Ik sta vroeg op om 6.15. De hemel is onbewolkt. Ik gooi de spullen uit de tent en pak de tent in. Shit' van een van de tentstokken knapt het elastiek, tennminste ik sta ineens met een losse tentstok in handen. Is de tent nu nog bruikbaar of niet? Ik baal er wel van. Na een snel ontbijtje van bananen met yoghurt stap ik op de fiets. Pas in Varennes kan ik boodschappen doen. De omgeving is mooi en stikt van de verwijzingen naar WOI. Vanaf Vienne la Ville verandert het landschap: kale heuvels met oneindige graanvelden. De wind waait me hard in het gezicht. Het is stevig door ploeteren op de rechte wegen die op en neer gaan.Ik kom midden in de graancampagne terecht. Regelmatig dendert er een vrachtwagen met graan langs me heen, dat geeft niet zon veilig gevoel. Mijn einddoel is l'Epine, vlak voor Chalon en Champagne. Daar is een gite d'etappe die doe nonnetjes wodt beheerd. Ik moet echter wachten .totdat ik er terecht kan. Ze moeten eerst naar de mis. Gelukkig is er een restaurant in de buurt en ik ga alvast wat eten. Ook bekijk ik de prachtige kerk. Voor het eerst van mijn leven steek ik een kaarsje aan. Ik heb vandaag 90 km gefietst en ben aardig stuk. Het totaal is nu 648 km. Morgen gaat het richting Troyes. PS 's Avonds haal ik de tent weer uit de zak. Hij is te repareren, het valt gelukkig mee. Groetjes iedereen, speciaal even aan juffrouw Bauer. Echt leuk dat u mij volgt!

Dag 7 Villers devant Orval - Don sur Meuse

Vannacht heerlijk geslapen, zo lekker dat ik te laat op de fiets stap, om 9.30 pas. Hierdoor loop ik meteen een achterstand op. In Avioth neem ik toch uitgebreid de tijd om de kathedraal te bekijken. Het weer is gelukkig prima. De citadel van Montmedy fiets ik voorbij, daar ben ik al een keer geweest, plus een klimmetje van 12% zie ik niet zitten.  Het gaat eigenlijk best voorspoedig, totdat de lucht begint te betrekken, erg te betrekken. Help een onweersbui (die van gisteren ben ik niet vergeten). Snel fiets ik naar een dorpje en vind bescherming in een bushokje. Na twee klappen waait de bui gelukkig over, maar de angst zit in de benen. De lucht blijft erg instabiel en weer ontwikkelen zich wolken die je liever niet hebt. Verder fietsen is eigenlijk niet verantwoord. Twee Nederlanders op de fiets halen me in. Ook zij zoeken een overnachtingsplek. Ik beland op de camping in Don sur Meuse. De tent opzetten wordt een ramp. Het begint enorm te gieten. Alles wordt zeikesnat. Ik raak erg gedeprimeerd en dat ben ik eigenlijk nog steeds. Ik heb heimwee en wil eigenlijk niet meer. Door dat onweer ben ik een beetje bang geworden. En morgen moet ik de kilometers die ik vandaag niet gefietst heb ook nog eens inhalen, in een streek met he-le-maal niets. Als het weer morgen maar een beetje meezit. Ik voel me op dit moment erg zielig. Nou ja, het komt vast wel allemaal goed.

Dag 6 Bastogne - Villers devant Orval

Wat eenprutdag om te fietsen. Bij de start al regen en dat ging uren achter elkaar door. Daarbij veel wind bovenop die kale heuvels. Het echte klimwerk is voorbij, maar daarvoor in de plaats korte steile hellinkjes. Ik heb niet veel oog voor de omgeving. Wanneer ik een bushokje zie, ga ik even uit de wind en droog zitten. Ik ben helemaal verkleumd, het lijkt wel herfst! Langzaam worden de heuvels lager: 500, 400, 300 meter, ik merk dat ik de Ardennen uitfiets. En met dat de heuvels lager worden, wordt het weer beter. De zon gaat zelfs schijnen. Ik steek de Semois over en daal met 13% naar de abdij van Orval. Erg mooi daar, alleen 5,50 ga ik niet voor een bliksembezoek betalen. Ik fiets daarom maar door naar mijn overnachtingsadres in Villers devant Orval, strak aan de Franse grens. Prachtig dorpje! En heel apart: in de Ardennen zijn alle huizen grijs en hier geel. Je merkt dat je in een andere streek zit, de Gaume. De eigenaren van het guesthouse zijn Nederlanders, zeer vriendelijk en geocachers! Je begrijpt dat we veel gespreksstof hebben. Aan het begin van de avond breekt een enorm onweer los, ik ben gewaarschuwd, dat kan ook in Frankrijk. He, ik kijk net uit het raam en ik zie een gele kwikstaart. Die zie je niet zoveel thuis. Het guesthouse is een oude watermolen en ligt dus naast een nu snel stromende beek. Wat prachtig toch weer. Morgen duik ik Frankrijk in, door het gebied van WOI. Het weer zal beter worden.

Dag 5 de Lienne - Bastogne

De beroemde tank in Bastogne

Na het terrasje stap ik weer op de fiets. Natuurlijk begint het meteen weer te miezeren. Ik dacht het moeilijkste achter de rug te hebben. Niets daarvan. De route loopt 'glooiend' om en nabij de 500 meter. Bij ieder dorpje stijl omlaag en daarna natuurlijk weer stijl omhoog. Ik puf en ik puf. Tot overmaat van ramp begint het ook te stortregenen. Ik vervloek Jacobus, had hij niet iets beters kunnen bedenken? Toch luistert hij naar mijn gefoeter. Ik kruis een fietspad, een zogenaamde Ravel. Dit zijn fietspaden door heel Belgie heen over voormalige spoorlijnen. Op een bordje staat richting Bastogne. Ik twijfel geen moment. Sporlijnen lopen vlak en hebben weinig bochten. En inderdaad vlieg ik met een sneltreinvaart naar Bastogne. Dank je wel, Jacobus! In de stad vind ik een hotel tegenover de bekende tank. Superdeluxe met een hele aardige eigenaar. Na het eten nog heel lang met hem gekletst. Hij komt uit Kosovo en er volgde een stevig politiek gesprek. Straks weer lekker in een luxe bedje liggen. Morgen naar Abbaye d'Orval. Een snelle route volgens het boekje. We zullen zien. Welerusten allemaal!

Even een tussendoortje

Op 550 m hoogte

Ik was blij afgelopen nacht in een caravan te liggen. Wat een regen! Toen ik vanmorgen opstond was het nog niet veel beter. Na wat oude boterhammen toch maar op de fiets gestapt. De hele ochtend regen in al haar vormen. Wel een pluspunt: er is bijna geen wind. Gestaag fiets ik langs de Lienne omhoog naar Lierneux. Toch is mijn humeur opperbest. Het schijnt dat je van inspanning gelukshormoontjes aanmaakt, nou ze zwemmen driftig door mijn aderen. In Lierneux doe ik boodschappen en eet lekker vers brood. Bij de VVV laat ik een stempel in mijn credential zetten. Na Lierneux gaat het wat steviger omhoog. Uiteindelijk haal ik 575 m hoogte. Tot Zuid-Frankrijk voorlopig het hoogste punt. Het ergste van de Ardennen is achter de rug. Na een beetje dalen en stijgen zit ik nu op een terrasje aan de Ourthe. Het weer is een beetje opgeknapt, soms komt de zon even tevoorschijn. Zometeen ga ik op weg nar Bastogne waar ik mezelf wer lekker ga verwennen in een hotelletje. Kijken of ik daar ook wifi heb. Tot zover de groetjes allemaal.

Dag 4 Val Dieu - de Lienne

Pelgrim op de stadspoort van Clermont

Afgelopen nacht heb ik heerlijk geslapen. Het ontbijt is goed. Helaas lukt het me niet om veel te eten, maar ik mag ook een lunchpakket meenemen. De gastvrouw is docent Spaans. Een leuk gesprek gevoerd. Het weer is vanmorgen echt bagger: harde wind, regen en zelfs even hagel. Mijn stemming zakt tot een dieptepunt. De route is wel mooi over Clermont en Limbourg. De beklimmingen zijn pittig, maar ik doe het rustig aan. Ik wil op 14 juli niet al in Frankrijk zijn met al die dronken droppjes daar. Op een gegeven moment kom je in een cadans waarin je rustig blijft ademhalen. Regelmatig eten en drinken helpt ook. In La Reid ontmoet ik 2 pensionasos. Zij zijn naar Nevers gefietst en weer terug. Volgend jaar fietsen ze door naar SdC. Zij vertellen me dat vandaag de koudste dag tijdens hun tocht is... Ondertussen klaart het gelukkig op. Het wordt zelfs warm in de zon. Op weg naar het hoogste punt van vandaag (525 m) steekt een vosje over. De eerste keer dat ik een vos levend in het wild zie! Richting Stoumont daalik snel af,  meer dan 50 km/h staat op de teller. Ja pa, ik weet wat ik doe. Ik fiets nog langs het kasteel waar we vorig jaar in de meivakantie verbleven. Even verderop pak ik een camping. Ja, ik word al wat stoerder. Alleen zit ik nog in een caravan, strak aan de Lienne. Die ruisende beek doet vast lekker slapen. Bij binnenkomst krijg ik meteen een Leffe voorgeschoteld. Die smaakt! De tweede ook... De cijfers dan maar weer: dagafstand 59 km, totaal 370 km, gem. 10,8 km/h, 584 hoogtemeters. Aan iedereen de groeten Het gaat goed met me. Trouwens, het smsen lukt niet zo goed. Even afwachten.

Dag 3 Roermond - Val Dieu

Val Dieu

Boven op de Cavalerieberg te Sittard

Allereerst hartelijk dank voor alle reacties. Ze zijn erg fijn om te lezen. Afgelopen nacht heb ik redelijk geslapen. Aan de faciliteiten lag het niet. Het was er prima voor elkaar. Ik kan alleen maar niet wennen aan al die vreemde bedden. Ik loop nog om de kathedraal heen, op zoek naar de vitrine waarin een stuk van de arm (!) van St Jacobus tentoongesteld wordt. Helaas niet kunnen vinden. Zoiets is natuurlijk ook te mooi om waar te zijn. Als ik op de fiets stap, merk ik dat de wind flink aangetrokken is en de lucht is zwaar bewolkt. Na 15 km breekt de pleuris uit. Ik kan nog net ee open schuur vinden om te schuilen. Windstoten en stortregen. Wanneer het wat minder wordt, komt de boer even kijken. Hij herkent de schelp. Vorige week waren nog pelgrims op paarden langsgetrokken. In de verte klaart het weer op. Uren lang mag ik daarna in het zonnetje fietsen. De wind blijft echter. Dr wegen zijn ook niet je van  het. De routemaker van het stuk tot Maastricht heeft een voorkeur voor onverharde gravel en leemwegen. Dit trapt erg zwaar, vooral bergop en wind tegen. Bij Maastricht begint het weer heel erg donker te worden. Net op tijd kan ik schuilen onder een viaduct. Weer harde windstoten en slagregens. Wanneer het wat lichter wordt, fiets ik verder. Tot Eijsden blijft het echter regenen. Na een gestage weg omhoog arriveer ik bij de abdij van Val Dieu. Ik bel aan en een nonnetje zet een stempel in mijn paspoort. ze vertelt dat ik er  ook kan slapen. Ik bedank haar vriendelijk. Ik heb wat anders voor ogen: een luxe b en b. Met het snot voor ogen arriveer ik daar. Man, wat ben ik kapot. Gelukkig is er nog plaats zat. Ik vraag of er ook wat te eten geregeld kan worden. De lieve mensen daar rijden naar het dorp en halen Chinees voor me. Na het eten ontspan ik in het ligbad. Wat een heerlijkheid. Ik ben er helemaal van opgeknapt. Nu zit ik Kunst en Kitsch te kijken en te bloggen, helemaal rozig. Ja, ik ben er wel achter: ik ben een luxepelgrim. Niks kramperen op de camping. Het moet eerst  beter weer worden. .Oh Wouter, als je dit leest. Het werkt helemaal perfect met de stroomtoevoer. Tot slot nog even de cijfertjes. In totaal 93 km gefietst, ondanks de zware omstandigheden. Het gemiddelde was weer erg laag: 13,1 km per uur. Verder 295 hoogtemeters gemaakt.weer worden.OOhO

Dag 2 Xanten - Roermond

De jongerensoos

Kapel in Kevelaer

Mijn bed voor de nacht

Afgelopen nacht heb ik redelijk geslapen. Het ontbijt is helemaal geweldig. Helaas ben ik een beetje misselijk. Er gaat maar een broodje in. Ook moet ik een paar keer heel snel naar het toilet om ongelukken te voorkomen. Wanneer ik op de fiets stap gaat het al wat beter. Een banaantje doet wonderen. De hele dag ziet de lucht er soms dreigend uit en dan schijnt het zonnetje weer. Zo nu en dan vang ik een paar druppels, maar echt nat word ik niet. De route gaat eerst naar Kevelaer. Ik bezoek de kapel en bekijk de religiosa eromheen. Druk is het nog niet. Op een terrasje drink ik een thee en eet ik een appeltaart. Het valt gelukkig goed. Na Kevelaer is de route tot Venlo bar saai. Alleen maar tuinbouw. Na Venlo tot Roermond id de route totaal het tegenovergestelde. Ik fiets het ene natuuurgebied na het andere in. Aan het eind word ik behoorlijk moe. Ik heb weer eens veel te weinig gedronken. Ik moet daar wel beter op gaan letten. In Roermond haal ik de sleutel op van de refugio. Voor 5 euro slaap ik onder de sacristie van de St Christoffelkerk. Helemaal geweldig. Bovenal heb ik ook nog illegaal gratis wifi. Wat wil een mens nog meer... Ja, een douche zou mooi zijn, maar de boiler moet eerst een uur opwarmen. Na het douchen nog even wat eten en dan vroeg naar bed. Ik heb uiteindelijk 103 km gefietst met een gemiddelde van 14,5 km per uur. Verder heb ik 100 hoogtemeters gemaakt. Morgen zullen dat wel meer worden, dan fiets ik de Ardennen in.

Dag 1 Enschede-Xanten

De dom in Xanten

In Xanten begint de Jacobsweg

Oude brug over de Rijn bij Wesel

Pas op voor overstekende koeien

De kop is eraf. Ik ben onderweg. Vanmorgen stond ik heel vroeg op, zodat ik Albert nog kon uitzwaaien. Ik moest toch even een traantje laten. Ik mis hem nu al. Na de katten geknuffeld te hebben ging ik op weg. Het leek alsof ze door hadden dat ik een tijdje niet meer thuis kom. Buiten was het droog, maar zwaarbewolkt. Eerst fiets ik naar Zwillbrock. Naast de meeuwen en de aalscholvers zag ik deze keer ook twee flamingo's. Om Winterswijk heen gaat het richting Duitse grens. Het blijft erg mooi daar. In Bocholt fiets ik langs de Mac. Even proberen of ik kan internetten. Niet dus Ik moet me inloggen met mijn telefoonnummer. Jammer dan, een Nederlands nummer werkt niet. De route gaat vervolgens naar Wesel. Daar fiets ik verkeerd. Ik vergeet dat het pontje niet op maandag vaart en moet daarom een heel stuk terugfietsen naar de brug over de Rijn. Bovenop de brug kijk ik naar de schepen. Ondertussen is de lucht een beetje losgetrokken. Ik zie een zonnetje! Helaas niet van lange duur. Langs de dijk fiets ik naar Xanten en een paar km voor het stadje begint het te regenen. Geen campingweer dus. In Xanten zoek ik een hotelletje. De eerste poging is direct raak. Na een douche eet ik wat bij de Italiaan en loop daarna even door het stadje. Vandaag heb ik 115 km gefietst. Door de harde tegenwind was de snelheid niet best: 14,7 km per uur koerssnelheid. In totaal 94 hoogtemeters gemaakt.

Klaar voor vertrek

Alles is nu ingepakt. Uiteidelijk kom ik zonder drinken en dagproviand uit op 23 kilo. Best veel nog, maar ik weet niet goed wat ik thuis kan laten. De enige luxe die ik mezelf permiteer, is een boek en een stoeltje. Tja, als je alleen gaat, moet je echt alles zelf meesjouwen. Je kunt de bagage niet over twee fietsen verdelen. En de tent met toebehoren moet mee om de kosten te drukken en om zekerheid voor overnachting te hebben. De stroomopwekker met USB-aansluiting werkt. Dank je wel, Wouter! De telefoon kan tijdens het fietsen opgeladen worden en de gps werkt deels zonder batterijen. Albert heeft al ideeen om het systeem nog te perfectioneren  d.m.v. de toevoeging van een accu. Voor de volgende keer dan maar. Vanavond rijd ik nog even naar Neede. Even Femke knuffelen en afscheid nemen. Morgen heb ik de hele dag feest bij de ouders van Albert.Zij zijn 50 jaar getrouwd. Ennuh, Anke, als jij dit leest: dank je wel voor je kaartje. Boeddha is mee onderweg voor nog meer geluk en bescherming. Ik ben er klaar voor!

Het is bijna zo ver

Nog drie nachtjes slapen, het begint nu echt te kriebelen. De laatste dingen van de paklijst worden verzameld. Hemeltje, moet ik dat allemaal meenemen? Per item overweeg ik meermalen of ik het echt nodig heb. Een lastige opgave. De fiets is bijna klaar. Albert is op dit moment bezig om de externe voeding, die een vriend gemaakt heeft, aan de naafdynamo te monteren. De gps en het mobieltje kunnen zo tijdens het fietsen van stroom voorzien worden. Zo wordt er nog wat nutttigs gedaan met alle opgewekte energie! Ook is de 'verplichte' jacobsschelp op de fiets gemonteerd. Iederde bescherming van Jacobus onderweg is welkom. Aan de stuurtas hangt echter ook nog een gelukspoppetje. In de credential heeft mijn schoonmoeder vorig weekend de eerste stempel -van de Jacobuskerk- gezet. Het enige dat nu nog even mee moet zitten is het overgaan van mijn verkoudheid. Gelukkig heb ik die deze week al opgelopen, normaliter ben ik de eerste week van de vakantie wat ziekig. Dus misschien is de voorzienigheid ook qua mijn verkoudheid juist wel op mijn hand. Mensen, ik heb er enorme zin in!

Naar Denekamp v.v.

Vandaag fiets ik weer het rondje naar Denekamp en weer terug, zo'n 74 km. Het is een mooi rondje, want het pakt al heuveltjes bij Oldenzaal. Afgelopen voorjaar fietste ik het rondje ook een keer. In mijn herinnering was het zwaaar. Vandaag merk ik er niet meer zoveel van. De heuveltjes gaan soepel. De bergtraining begint klaarblijkelijk te werken. Positief toch?

Afgelopen dinsdag ben ik gestopt met roken. Ik vind het niet kunnen om de Pyreneeën te bedwingen met een peuk op de lip. Het valt me zwaar. Ik moet toegeven dat ik ondertussen alweer drie sigaretten gerookt heb. In mijn pakje zit nog een sigaret. Die zal echt mijn laatste zijn. Ik hoop dat ik het vol kan houden.

De vijf sterrenroute

Met dit prachtige weer fiets ik vandaag weer een flink aantal trainingkilometers, 106 km om precies te zijn. Ik parkeer de auto in Delden, neem de fiets van de drager en ga van start. De route is mooi en gaat met veel bochten en kronkels naar Goor, Markelo, Diepenheim, Bentelo en weer naar Delden. Fietsen zonder bagage is totaal anders dan met. Met vliegende vaart leg ik de route af, mijn gemiddelde koerssnelheid komt uit op dik 19 km/h. Regelmatig fiets ik zonder moeite 23 à 24 km/h. De nieuwe fietsbroek keur ik goed. Het zeem is achter wel iets breder, het schuurt een beetje. Flink invetten, dan is er niets aan de hand. Nog een paar keer fietsen met de nieuwe broek en ook op de maagdelijke plekjes zal eelt ontstaan zijn.

De R1 dag 3

Afgelopen nacht heb ik goed geslapen. Het ligt eigenlijk best lekker in een tentje in een slaapzak. Het matje is net dik genoeg om ervoor te zorgen dat je je botten niet voelt. Ik wordt al om 5.00 wakker van de vogeltjes. Toch val ik weer in slaap en ik sta laat op, om 7.15. Een uur later heb ik alles al weer ingepakt en ga ik broodjes kopen en ontbijten. De lucht is strakblauw. Het belooft een mooie dag te worden.

Na een paar kilometer begint het klimmen en dalen al. Verbeeld ik het me, of gaat het me al wat gemakkelijker af? De route loopt regelmatig over bospaadjes waar ik niemand tegenkom. Heerlijk! Al snel nader ik het Hermannsdenkmal. Zal ik naar boven fietsen of niet? Ik besluit een poging te wagen. Halverwege echter gooi ik het bijltje erbij neer. De klim is te heftig en ik moet nog zeker 50 km golvend fietsen. Het is stom om nu al alle energie te verspillen. De afdaling gaat voorspoedig, dat begrijp je wel.

De Externsteine zijn niet ver weg. Ik zie hier en daar wel een bordje staan. Ook wordt het drukker met wandelaars. Toch ben ik er voorbij voordat ik er erg in heb. Ik heb geen zin om de fiets onbeheerd achter te laten en volgens mij moet je een stukje lopen om de stenen te kunnen zien. Het meest heftige deel heb ik nu gehad. Het hoogste punt is iets meer dan 350 meter, vanaf nu daal ik meer dan dat ik stijg. Toch kom ik nog enkele venijnige klimmetjes tegen, vooral bij het uitfietsen van dorpjes. Eén keer moet ik de fiets zelfs lopend omhoog duwen.

's Middags pakken donkere wolken zich samen. Het begint te regenen. Even fiets ik door, maar ik word toch wel erg nat. De jas ben ik van huis uit vergeten mee te nemen. Ik zoek een schuilplaats. Een overhangend dak biedt niet veel soelaas, een schuilhut even verderop wel. Een half uur zit ik verplicht pauze te nemen. Dan is het voorbij en komt de zon weer tevoorschijn. Nog 25 km naar Höxter. De weg gaat vrijwel geheel bergaf. Bijna zonder te trappen beland ik veel te vroeg in het prachtige stadje aan de Weser. Albert is gelukkig ook te vroeg, dus ik hoef niet lang te wachten. Bij een eettentje eten we wat en drink ik een halve liter ijskoud bier. Lekker!

De etappe was vandaag 78 km met 550 hoogtemeters. In de auto doen we tweeënhalf uur over de terugweg. Heb ik daar meer dan 300 km voor gefietst...

De R1 dag 2

Het is vandaag een rotdag! Er staat een stevige wind die ik driekwart van de route tegen heb. Ik kom niet vooruit. Ik ben blij als ik 15 á 16 km per uur haal. Er komt geen einde aan de etappe. Door de wind heb ik nauwelijks oog voor de omgeving. Plat op het stuur en blik op oneindig. Nee, dat kan veel beter. Tot overmaat van ramp heeft de maker van de route een voorkeur voor onverharde grindweggetjes met diepe kuilen. Vloekend zit ik hotsend en klotsend op de fiets. Tussen mijn benen begint ook nog een schuurplekje te ontwikkelen, het schrijnt als ik moet plassen. En als ik toch bezig ben, de gaten beginnen in mijn fietsbroek te vallen. Zo dat lucht op (of door)!

Uiteindelijk fiets ik vandaag 111 km, toch niet slecht. Onderweg kom ik menig ander bepakte fietsers tegen in tegenovergestelde richting. Zij fietsen in lightversie (geen tent) de Emsroute, want later ben ik ze kwijt. Ik blijf groeten.

Afgelopen nacht heb ik redelijk geslapen. Het is een slapen-wakker-slapen-wakkerfeest. Het duurt lang voordat ik mijn lig heb gevonden, mede omdat ik vlak onder een lantaarnpaal lig. Ik droom raar. Om 6.30 sta ik op, ik heb er genoeg van. Het is nog erg rustig op de camping. De konijntjes schrikken van mijn aanwezigheid. Om 8.00 ben ik bepakt en bezakt. Ik haal wat verse broodjes en eet die op een bankje op. Al met al viel me de eerste nacht niet tegen.

Nu zit ik weer op een camping, een natuurvriendelijk, biologisch gebeuren. Ach, bij de buren stroomt het bier net zo rijkelijk als op andere campings. Als ik kook, begint het te regenen. Snel verhuis ik alles naar de tent. Ik gooi alles provisorisch naar binnen. Gelukkig is de aardappelsoep al warm en ik eet die in de tent met smaak op. Als ik klaar ben, is het ook weer droog. De tent heeft de bui doorstaan. Het is wel een gekruip binnen. Dit moet niet te vaak gebeuren.

Na het eten ga ik douchen. De 6 minuten Douchemarken geeft welgeteld 1 minuut warm water. Met koud water spoel ik mijn haren uit en ontzeep ik mijn lichaam. Heel biologisch allemaal. Morgen is, denk ik, de zwaarste dag. Ik denk zo'n 75 km heuvel op en heuvel af richting Hermannsdenkmal, Externsteine en uiteindelijk Höxter. Om 18.00 staat Albert daar klaar. Ik vind het wel goed zo, ik ben moe.

De R1 naar Hoxter

Vanmorgen bracht Albert me naar Zwillbrock. Ik ga drie dagen over de R1 fietsen naar Hoxter. Natuurlijk om kilometers te maken, maar belangrijker: om het kamperen te oefenen en te kijken wat ik allemaal mee moet nemen. Nou, dat is heel wat. Mijn fiets is met ongeveer 25 kilo beladen. Een stukje zwaarder dan twee weken geleden. Maar ach, als je eenmaal op gang bent, merk je er niet veel meer van. Het is prachtig fietsweer en de route is mooi. Veel rustige landweggetjes door het Duitse boerenland. De route gaat over de Baumberge en zo pak ik ook nog enkele klimmetjes mee. Het hoogste punt was 156 meter. Na 114 km arriveer ik op de camping te Munster. Meteen zet ik de tent op. Een beetje geklungel, maar hij staat. Na het douchen maak ik het eten klaar. Niet veel bijzonders, witte bonen in tomatensaus met poederaardappelpuree. Het is warm, dat telt. En nu begint het grote gluren naar de buren. Conclusie van de dag: het ging best. Ik ben benieuwd hoe de nacht zal bevallen.

Gewoon, omdat fietsen fijn is

Dit weekend stap ik zaterdag en zondag op de fiets. Zaterdag voor een rondje van 44 km: Randje Enschede. De nieuwe fietsroute rondom Enschede wil ik uittesten. Het is een leuk rondje. De mooie, rustige weggetjes worden gevonden, ik kom bijna geen verkeer tegen. Voor het eerst fiets ik langs het Kristalbad tussen Enschede en Hengelo. Ik heb er veel over gelezen en inderdaad wordt het een prachtig stukje natuur. Boven op de uitkijktoren geniet ik van het uitzicht. Meerkoeten, zwanen en gierzwaluwen hebben het retentiegebied ook al gevonden. Ik ben benieuwd hoe het er over een paar jaar uitziet.

Schaapskudde

Zondag fiets ik naar Neede, omdat het Moederdag is. De heenweg gaat weer via mijn favoriete route. Overal zie ik bloeiende brem. Wat mooi is dat toch! Op het Haaksbergerveen kom ik de schaapskudde tegen. Ik stap van de fiets om te kijken. De honden hebben het er maar druk mee met die eigenwijze schapen. De schaapsherder heeft een stok met een haak bij zich. Horrorbeelden van vroegere zwemlessen komen naar boven. Wat moet hij in vredesnaam met die haak? Als snel wordt het me duidelijk. Hij grijpt met de haak een schaap bij de achterpoot. Snel draait hij het schaap op de rug. Hij pakt een mes uit zijn zak. Hij zal toch niet... Vol afschuw blijf ik kijken. Maar gelukkig is het een lieve herder. Hij maakt de poten van het schaap schoon en snijdt ze wat bij. Geen moord en doodslag dus in het veen.

Veenpluis

Bij mijn ouders mag ik Femke bewonderen. Wat is ze al groot geworden! Het baby-ielige is er van af. Ze volgt je met haar ogen en regelmatig lacht ze. Ook begint ze al te pruttelen. Wanneer ze op de buik gelegd wordt om te oefenen, begint ze te huilen. Gelukkig is dat snel over en tevreden ligt ze weer op de arm.

De terugweg probeer ik een nieuwe route uit. Via Markvelde fiets ik naar Hengevelde, vervolgens naar Beckum en Usselo. Ik vind de route niet veel aan. Veel landbouwweggetjes die rechtdoor gaan, graslanden en ingezaaide maïsvelden. Pas tussen Beckum en Boekelo wordt de natuur wat interessanter. Uiteindelijk fiets ik vandaag 64 km. Zonder bagage gaat dat in sneltreinvaart. Donderdag wil ik naar Höxter fietsen in Duitsland, het kamperen oefenen. Ik twijfel nog. Het fietsweer zal waarschijnlijk goed zijn, maar 's nachts is het nog wel wat koud. Even afwachten dus.

Naar de Ardennen - dag 5

Ondanks het primitieve hotel voor de prijs die ik ervoor betaal, heb ik toch goed geslapen. Het ontbijt is een ander verhaal. Voor 7,50 euro extra mag ik ontbijten. Hiervoor krijg ik twee sneetjes brood met jam en een potje thee. Nee, geef mij de b en b's in Nederland maar. Tijdens het ontbijt ontmoet ik wel een 60-plusser uit Beuningen. In fietskleding zit hij net als ik te balen van het ontbijt. Ik vraag hem waar de trip naar toe gaat: naar Santiago de Compostela. Een leuk gesprekje volgt. Opvallend zijn al die tekenen die ik de laatste tijd tegenkom. Alsof de trip voorbestemd is en ik er steeds weer aan herinnerd word om door te zetten. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik er meer op let, net zoals je overal dezelfde auto ziet rijden die je net gekocht hebt.

Als ik vertrek, is het nog droog, maar dat verandert snel. Het begint enorm te gieten, binnen de kortste keren ben ik tot op de draad kletsnat. Erger is dat de temperatuur met 10 graden gekelderd is en ik het ronduit koud heb. Nee, fietsen is zo niet leuk. De hellinkjes worden ook steeds steiler en de zin verdwijnt als sneeuw voor de zon. Na 30 km bel ik met Albert. "Moet ik je halen?" "Nee, ik geef niet op, ik zal het einddoel halen." Hele stoere praat als je nog 50 km voor de boeg hebt in dat rotweer.

Ik stap weer op de fiets en begin een afdaling. Ik krijg de schrik van mijn leven. Mijn achterrem doet het niet meer! Ik kan hem helemaal inknijpen zonder enig remmend effect. De voorrem doet nog wel wat, dus ik kom gelukkig veilig beneden. Ik bekijk wat er aan de hand is. Het lijkt wel of de remblokjes achter helemaal weggesmolten zijn. Het is een zwarte drap op mijn fiets en mijn tassen. De voorremmen beginnen ook al te verdwijnen. Het is levensgevaarlijk om door te fietsen. Weer bel ik Albert. Ik schaam me dood. Ze geloven me toch wel? Meer dan een uur schuil ik koukleumend onder een brug voordat de redders verschijnen. Het eerste wat ze zeggen is: "Waarom ging je niet in het cafe zitten?" Blijkt er op nog geen 100 meter een uitspanning te zijn. Grom, grom. Uiteindelijk fiets ik vandaag 33 km met 390 hoogtemeters.

Na wat navraag en gegoogle blijkt dat remblokjes in de regen extra hard slijten. Als je dan ook nog bergaf constant in de remmen knijpt, omdat het spekglad is, gaat het nog sneller. Les: ik neem diverse reserve remblokjes mee naar SdC. Dit zal me niet weer gebeuren.

Het waren vijf heerlijke dagen. Het fietsen ging goed en ik vind het jammer dat ik weer op mijn luie gat zit. Maar voor de Hemelvaart zijn de plannen al weer in de maak. Ik ga dan het kamperen uitproberen. Wat moet ik meenemen, wat kan ik toch thuislaten. Je wilt wel zo licht mogelijk fietsen.

Naar de Ardennen - dag 4

Dag nummer 4. Het is zwaar bewolkt als ik opsta, maar na een douche trekt het al wat open. Wanneer ik op de fiets stap, zie ik de blauwe lucht vanuit het zuiden naderbij komen. De b en b was wederom perfect. Wat een bijzondere mensen dat ze je het zo naar de zin maken.

Eerst fiets ik naar Maastricht. Lichte stijgingen zijn een voorproefje van wat me in Belgie te wachten staat. Ik heb de wind tegen, het is echt stumpen. Boven op de dijk van het Julianakanaal fiets ik menig schip voorbij. Onderweg ontmoet ik een wielrenner. Dat is niet zo bijzonder, maar deze man is 82 jaar oud. En nog steeds zit hij hele dagen op de fiets. Respect! De populieren zitten trouwens vol met maretakken. Hier moet wel veel gezoend worden.

Na Maastricht gaat het naar Tongeren. Het landschap is open en heuvelachtig, veel graanvelden. En steeds die wind tegen. In Tongeren loopt het fout. Er is een groot volksfeest aan de gang (1 mei) en de binnenstad is afgesloten. Erg jammer, want van een afstandje ziet het er middeleeuws uit. Na wat omtrekkende bewegingen beland ik weer op de route. Ik volg een route over Romeinse heirwegen. Het is goed te merken dat die soms wel 2000 jaar oud zijn. Man, wat een slechte wegomstandigheden.


Romeinse tumulus

Na Tongeren fiets ik 7 km rechtdoor over de Hoeise Kassei, ik vrees het ergste, maar gelukkig is de weg geasfalteerd. Halverwege fiets ik langs een tumulus, een opvallende bult in het landschap waar een rijke Romeinse man begraven is. Een wederom beland ik in een volksfeest. De honderden geparkeerde auto's vormen het voorspel van de rommelmarkt. Rustig manouvreer ik me tussen de bezoekers door.

De route gaat nu weer richting de Maas. Ik bereik het hoogste punt, 200 meter. De graanvelden veranderen in koolzaadvelden. Heel mooi die gele vlakken. Naar de Maas gaat het even heel snel bergaf. Ik bereik bijna 50 km/h. Ik heb mijn helmpje op, dus ik waan me veilig. In de afdaling sjees ik nog langs een prachtig kasteel. Was het Jehay?

Langs de Maas fiets ik naar Huy. Het is even zoeken naar de juiste weg. Opvallend zijn de drie grote koeltorens van de plaatselijke kerncentrale die al van verre te zien zijn. In Huy zoek ik een slaapplaats. Bij het eerste hotel vang ik bot. Om onduidelijke redenen is de Best Western dicht. Mijn gps vindt nog een hotel, maar ter plaatse is het zelfs niet duidelijk of er ooit wel een hotel is geweest. Ik heb nog een kans en die poging is raak. Een veel te dure (zeker in vergelijking met de b en b's) jaren '50 hotel heeft plek voor me. Leve de dekens waar ik vannacht onder slaap.

Na een douche ga ik eten in de plaatselijke pizzeria. Tot mijn grote schrik is de geitenkaassalade gelardeerd met een vaag jagersausje met spekjes. De drie Leffes smaken echter goed. Ik wankel naar het hotel terug. Aan de hoteleigenaar vraag ik naar het weer van morgen: regen. Niet iets om je op te verheugen.

Uiteindelijk fiets ik vandaag 112 km met 390 hoogtemeters. Ik ben best een beetje trots op mezelf. Overigens houdt mijn knie het goed. De nieuwe fietstechniek blijkt te werken.

Naar de Ardennen - dag 3

Thorn

Kessel

Kapelletje ter ere van St. Jacobus



 Ik zit nu op het dakterras te genieten van een Duveltje, het laatste zonnetje en de plaatselijke harmonie die voorbijkomt. Het was een fijne dag vandaag. Wat een lekker weer. Mijn gezicht is aardig bijgekleurd. En het allerbelangrijkste: mijn knie heeft het goed gehouden. Ik ben iets rustiger gaan fietsen in een kleiner verzetje. Daarnaast heb ik de kniehoek iets veranderd. Resultaat: geen centje pijn, terwijl ik vandaag nog verder heb gefietst dan gisteren, 107 km. De route was in het kader van 'zoek het zelf maar uit'. Op diverse bospaden misstond het niet met een mountainbike, maar met een volbepakte fiets is het anderde koek. Ook hield de weg regelmatig op en kon ik weer rechtsomkeerd maken. Echter, al met al was de route prachtig. Een opvallend verschil met vorig jaar was, dat je toen op sommige plekken in de Maas naar de overkant kon lopen. Nu staat er veel water in. Het plaatsje Thorn mocht ik ook eindelijk aanschouwen. Bij de bewoners denk je toch: wie is een bok en wie is een geit? Morgen fiets ik via Tongeren de Ardennen in. Waar ik ga overnachten weet ik nog niet. Nog twee dagen en het is al weer voorbij... Erg jammer, het bevalt me wel zo.






Naar de Ardennen - dag 2

Rivierduinen

Mens, wat ben ik verwend in 't Oergoed! Een enorme gastvrijheid, dat heb ik niet eerder meegemaakt. Na een goede nachrust en een stevig ontbijt pak ik het weer aan. Het is bewolkt, maar de temperatuur is goed. Ik fiets naar de Achterhoekse bergen en al snel doemen ze op. De vraag is: moet ik eroverheen, of gaat de route erlangs. Het blijkt dat ik de eerste hoogtemeters moet maken.

Bij Elten sta ik in dubio. Pak ik de boot van 11.00 of van 12.00 over de Rijn. Ik neem de vroege variant. Dat betekent wel flink doorfietsen. Vanaf Speijk scheur ik met 25 tot 30 km per uur over de dijk. Tegen het einde gaat het fout. Ik heb nog 5 min. en dan verdwaal ik op de camping. Snel draai ik om. Gelukkig, ik vind de juiste weg. Helemaal moe en bezweet arriveer ik bij de steiger. Beteuterd zie ik de boot wegvaren. Een flinke vloek ontsnapt mijn lippen. Ik drink wat en rook wat. Maar wat is dat nu? De boot komt weer terugvaren en pikt me op. De veerman krijgt een dikke fooi van mij. Dat scheelt weer een uur wachten.


Toeval?

Aan de overkant te Millingen puf ik uit. Nog 70 km te gaan en ik ben nu al moe. Na Millingen duik ik de Millingerwaard in, een prachtig fiets-/modderpad. Ik zie wilde beesten en de natuur is prachtig. Ik passeer ook de beroemde rivierduinen. Vervolgens fiets ik door de Ooijpolder. Ik ben er vaker geweest, maar het blijft er mooi. Tijdens het fietsen begint mijn linkerknie op te spelen. Was de racerij iets teveel van het goede? In Nijmegen pak ik een terrasje aan het water. Even wat energie opdoen voor het volgende deel van de route: de bergen bij Nijmegen. Het gaat heuvel op en heuvel af naar Plasmolen. Enorme snelheden worden bereikt. Maar die knie... 

 Na Plasmolen volg ik de Maas naar het zuiden. Het landschap is apart. Kleine zandweggetjes door landerijen met allemaal heggetjes. De zon breekt door en ik fiets lekker in t-shirt verder. Nou ja, lekker... Ik crepeer inmiddels van de pijn aan de knie. Bij iedere trap schiet er een pijnscheut doorheen. Soms is de pijn even verdoofd, maar dat duurt steeds niet lang. Na 105 km en 240 hoogtemeters arriveer ik bij de bed and breakfast. Wederom word ik zeer gastvrij ontvangen. De eigenaar is een hobbykok en ik laat me met drie gangen verwennen. Terwijl ik zit, doet de knie steeds meer pijn. Ik gooi er zo maar een Aleve in. Ik hoop dat het morgen weer beter gaat. De groeten allemaal!

Naar de Ardennen - dag 1

De Ramsbeek

Eindelijk is het meivakantie. Het plan is om naar Lavacherie te fietsen in de Ardennen, dichtbij Bastogne. De weersvoorspellingen waren de afgelopen week wisselend. Dan weer mooi weer, dan weer regen. Geen touw aan vast te knopen.

 Vandaag stap ik dan op de fiets. Het is bewolkt, maar droog. Ik fiets eerst naar de fietsenmaker. De voorstandaard wil niet uit en dat is onhandig met de voortassen. Een beetje spray en hij doet het weer. De tocht kan nu echt beginnen. En of de voorzienigheid ermee speelt: een waterig zonnetje breekt door. Eerst gaat het via het Witte Veen naar de watermolen in Haaksbergen. Dan door het Assinkbos richting Eibergen. Bij de Ramsbeek stop ik even. Ze zijn bezig de beek te verleggen naar de 'oorspronkelijke' loop. De beek kronkelt weer en er is een prachtige vistrap. Over een paar jaar, wanneer de planten gegroeid zijn, zal het nog mooier zijn.


Knoteiken

Binnen de korste keren ben ik in Zwillbrock. Ik fiets over het laantje met de bijzondere, oude knoteiken. Bij het ven bekijk ik de flamingo's in de verte. Gelukkig zijn er nog heel veel aalscholvers. Een idioot heeft afgelopen winter een aantal nestelbomen omgekapt, maar de aalscholvers hebben nieuwe bomen gezocht. Na het Zwillbrock volgt de lange ronde om Winterswijk. Ik geloof dat ik zowat ieder buurtschap heb gezien: Meddo, Kotten, Woold, Miste, Henxel. De wind draait en het lijkt alsof ik de hele tijd de wind tegen heb.






Gele paardenbloemenzee

Na de buurtschappenronde gaat het naar Bredevoort en Aalten. De route is mooi. Opvallend zijn de vele grasvelden met paardenbloemen. Hele gele bloemenzeeën, prachtig. Nog even doorzetten en ik arriveer bij 't Oergoed, een mooie bed and breakfast. Ik word zeer gastvrij ontvangen. Ik deel het huisje met de huiskat, dus ik voel me er meteen thuis. 's Avonds bezoek ik familie in Gendringen.

Het was een redelijke fietsdag. Gelukkig regende het niet, maar het was wel erg benauwd. Het stikte van kleine vliegjes en ander vliegend spul. Diverse keren kon ik stoppen en met behulp van een spiegeltje het kleine grut uit mijn ogen prutsen. Zeer irritant. Onderweg hoorde ik de eerste koekoek dit jaar. Natuurlijk had mijn vader die al twee weken geleden voor het eerst gehoord. Ook betrapte ik tot twee keer toe een groene specht.

Dagtotaal: 97 km + 3 km ritje door Gendringen