Ondanks het primitieve hotel voor de prijs die ik ervoor betaal, heb ik toch goed geslapen. Het ontbijt is een ander verhaal. Voor 7,50 euro extra mag ik ontbijten. Hiervoor krijg ik twee sneetjes brood met jam en een potje thee. Nee, geef mij de b en b's in Nederland maar. Tijdens het ontbijt ontmoet ik wel een 60-plusser uit Beuningen. In fietskleding zit hij net als ik te balen van het ontbijt. Ik vraag hem waar de trip naar toe gaat: naar Santiago de Compostela. Een leuk gesprekje volgt. Opvallend zijn al die tekenen die ik de laatste tijd tegenkom. Alsof de trip voorbestemd is en ik er steeds weer aan herinnerd word om door te zetten. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik er meer op let, net zoals je overal dezelfde auto ziet rijden die je net gekocht hebt.
Als ik vertrek, is het nog droog, maar dat verandert snel. Het begint enorm te gieten, binnen de kortste keren ben ik tot op de draad kletsnat. Erger is dat de temperatuur met 10 graden gekelderd is en ik het ronduit koud heb. Nee, fietsen is zo niet leuk. De hellinkjes worden ook steeds steiler en de zin verdwijnt als sneeuw voor de zon. Na 30 km bel ik met Albert. "Moet ik je halen?" "Nee, ik geef niet op, ik zal het einddoel halen." Hele stoere praat als je nog 50 km voor de boeg hebt in dat rotweer.
Ik stap weer op de fiets en begin een afdaling. Ik krijg de schrik van mijn leven. Mijn achterrem doet het niet meer! Ik kan hem helemaal inknijpen zonder enig remmend effect. De voorrem doet nog wel wat, dus ik kom gelukkig veilig beneden. Ik bekijk wat er aan de hand is. Het lijkt wel of de remblokjes achter helemaal weggesmolten zijn. Het is een zwarte drap op mijn fiets en mijn tassen. De voorremmen beginnen ook al te verdwijnen. Het is levensgevaarlijk om door te fietsen. Weer bel ik Albert. Ik schaam me dood. Ze geloven me toch wel? Meer dan een uur schuil ik koukleumend onder een brug voordat de redders verschijnen. Het eerste wat ze zeggen is: "Waarom ging je niet in het cafe zitten?" Blijkt er op nog geen 100 meter een uitspanning te zijn. Grom, grom. Uiteindelijk fiets ik vandaag 33 km met 390 hoogtemeters.
Na wat navraag en gegoogle blijkt dat remblokjes in de regen extra hard slijten. Als je dan ook nog bergaf constant in de remmen knijpt, omdat het spekglad is, gaat het nog sneller. Les: ik neem diverse reserve remblokjes mee naar SdC. Dit zal me niet weer gebeuren.
Het waren vijf heerlijke dagen. Het fietsen ging goed en ik vind het jammer dat ik weer op mijn luie gat zit. Maar voor de Hemelvaart zijn de plannen al weer in de maak. Ik ga dan het kamperen uitproberen. Wat moet ik meenemen, wat kan ik toch thuislaten. Je wilt wel zo licht mogelijk fietsen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten