Naar de Ardennen - dag 2

Rivierduinen

Mens, wat ben ik verwend in 't Oergoed! Een enorme gastvrijheid, dat heb ik niet eerder meegemaakt. Na een goede nachrust en een stevig ontbijt pak ik het weer aan. Het is bewolkt, maar de temperatuur is goed. Ik fiets naar de Achterhoekse bergen en al snel doemen ze op. De vraag is: moet ik eroverheen, of gaat de route erlangs. Het blijkt dat ik de eerste hoogtemeters moet maken.

Bij Elten sta ik in dubio. Pak ik de boot van 11.00 of van 12.00 over de Rijn. Ik neem de vroege variant. Dat betekent wel flink doorfietsen. Vanaf Speijk scheur ik met 25 tot 30 km per uur over de dijk. Tegen het einde gaat het fout. Ik heb nog 5 min. en dan verdwaal ik op de camping. Snel draai ik om. Gelukkig, ik vind de juiste weg. Helemaal moe en bezweet arriveer ik bij de steiger. Beteuterd zie ik de boot wegvaren. Een flinke vloek ontsnapt mijn lippen. Ik drink wat en rook wat. Maar wat is dat nu? De boot komt weer terugvaren en pikt me op. De veerman krijgt een dikke fooi van mij. Dat scheelt weer een uur wachten.


Toeval?

Aan de overkant te Millingen puf ik uit. Nog 70 km te gaan en ik ben nu al moe. Na Millingen duik ik de Millingerwaard in, een prachtig fiets-/modderpad. Ik zie wilde beesten en de natuur is prachtig. Ik passeer ook de beroemde rivierduinen. Vervolgens fiets ik door de Ooijpolder. Ik ben er vaker geweest, maar het blijft er mooi. Tijdens het fietsen begint mijn linkerknie op te spelen. Was de racerij iets teveel van het goede? In Nijmegen pak ik een terrasje aan het water. Even wat energie opdoen voor het volgende deel van de route: de bergen bij Nijmegen. Het gaat heuvel op en heuvel af naar Plasmolen. Enorme snelheden worden bereikt. Maar die knie... 

 Na Plasmolen volg ik de Maas naar het zuiden. Het landschap is apart. Kleine zandweggetjes door landerijen met allemaal heggetjes. De zon breekt door en ik fiets lekker in t-shirt verder. Nou ja, lekker... Ik crepeer inmiddels van de pijn aan de knie. Bij iedere trap schiet er een pijnscheut doorheen. Soms is de pijn even verdoofd, maar dat duurt steeds niet lang. Na 105 km en 240 hoogtemeters arriveer ik bij de bed and breakfast. Wederom word ik zeer gastvrij ontvangen. De eigenaar is een hobbykok en ik laat me met drie gangen verwennen. Terwijl ik zit, doet de knie steeds meer pijn. Ik gooi er zo maar een Aleve in. Ik hoop dat het morgen weer beter gaat. De groeten allemaal!