LF 4 Den Haag - Neede

Met de paasdagen staat een driedaagse fietstocht op het programma: De LF 4, van Den Haag naar Neede. Op Witte Donderdag rijden we naar Den Haag en overnachten we bij de zus en zwager van Albert. De volgende dag stap ik op de fiets na een overheerlijk ontbijtje en een gastvrij onthaal. Het gaat beginnen! 



Het huis van de koningin

Als eerste fiets ik langs het huis van de koningin en even later langs dat van Willem-Alexander en Maxima (niet dat je dat kon zien, maar de marechaussee stond er wel). Ik beland in het veen-weidegebied. Wat een rust hier! Je komt bijna geen auto tegen. Het enige geluid dat je hoort is dat van de vogels. Die zijn er dan ook genoeg: eenden, zwanen, ganzen, scholeksters, grutto's. Het kan niet op. Al snel trek ik de jas uit. Het is best warm op de fiets. Zo nu en dan kom ik andere fietsers tegen, ook bepakt en bezakt. Zouden zij de LF 4 ook fietsen?

In Hazerswoude laat ik bij de fietsenmaker mijn ketting smeren. Zij begint namelijk een beetje te piepen, wat een irritant geluid is. Maar ik beeld me ook in dat het fietsen met een slecht gesmeerde ketting zwaarder is. Het veen-weidegebied wordt regelmatig afgewisseld door tuinbouw. Vooral bij Boskoop passeer ik de ene tuinderij na de andere. Ik heb geen idee wanneer het dorp een keer ophoudt door de lintbebouwing. Na Bodegraven fiets ik kilometers over het voormalige jaagpad langs de Oude Rijn tot aan Woerden. In Woerden valt vooral het kasteel op.



Toegangspoort naar kasteel De Haar

 Na Woerden gaat het weer een stukje door het stille veen-weide gebied, een fietspaadje midden door de weilanden. Ik zie veel knotwilgen en hazen. En ineens is het open landschap verdwenen en sta ik voor kasteel De Haar, dat een oud kasteel lijkt, maar daadwerkelijk nog geen 150 jaar oud is. Het uiterlijk is wel wat je van kastelen met ridders en jonkvrouwen verwacht. Even verderop in Haarzuilens nestel ik me in het zonnetje op het terras van De vier balken en nuttig ik een uitsmijter om de laatste kilometers naar het hotel in Utrecht er uit te kunnen smijten.

Het Beurshotel is een tegenvaller. De receptie is 100 meter van het hotel verwijderd. Als ik mijn kamer binnenkom, vind ik het meteen een beetje viezig. Er zit zelfs oud, opgedroogd bloed aan de muren. Alles zit een beetje meeps in elkaar, tot en met de stopcontacten aan toe. Het is er wel rustig. Totdat ik slapen ga. Allemaal mensen stommelen de trappen op, slaan met de deuren en praten er gezellig op los. Aangezien de wandjes flinterdun zijn, kan ik letterlijk meegenieten. Zelfs de oordopjes houden niet alle geluiden tegen. Gelukkig worden ook deze gasten een keer moe en kan ik slapen. De volgende ochtend ga ik ontbijten bij de receptie, 100 meter verderop. Ach, hier viel niet veel over te klagen.

Amelisweerd

Slot Zeist

Dag 2 gaat van start. Ik verlaat de stad via Amelisweerd en Fort Rhijnauwen. Overal zie ik bunkertjes van de Hollandse Waterlinie. Bij Bunnik begint het landschap een beetje te veranderen. Er verschijnen boomgaarden waarin de fruitbomen net wel net niet in bloei staan. Volgende week zal het er nog mooier zijn. Ik fiets een stukje langs de Kromme Rijn, een lieflijk, kronkelend riviertje. In Zeist bewonder ik het slot dat ook het Versailles van het noorden genoemd wordt. Daarna ga ik over een kilometers lange rechte weg. Zou best saai kunnen zijn, ware het niet dat er heel veel hele grote huizen aan staan, waaronder Kasteel Sterkenburg.

Grebbeberg

Ik passeer Amerongen, met een prachtig kasteel en een heel mooi oud buurtje met huizen uit de zeventiende eeuw. Na Amerongen begint het klimwerk, stijl de Utrechtse Heuvelrug op via de Veenendaalsestraatweg en rechtsaf de Defensieweg. Tegelijk met de klimellende begint er ook een andere ellende: wielrenners. Niet 1, niet 100. Nee, ik kom er tot aan Renkum duizenden tegen. Een lang lint van wielrenners, soms solo, soms in pelotonnetjes. Vooral die grote kuddes zijn een crime. Ze nemen de hele weg in beslag en gaan voor niemand niet aan de kant. Regelmatig voorzie ik botsingen met mij die nog maar net goed gaan. De adrenaline van angst en woede giert door mijn lijf. Weg rustig fietsen. Op de Grebbeberg van oostelijke kant neem ik mijn zoete wraak. Ik fiets met de wielrenners mee de berg omhoog, lekker langzaam en lekker niet aan de kant gaan. Zo, die zit!



Kasteel Doorwerth

Tot aan Oosterbeek waar ik de tweede nacht overnacht, is route verder prachtig. Zo nu en dan overleef ik een stijle helling, waarbij de Holleweg van Doorwerth er bovenuit steekt. Mijn hart maakt overuren. De overnachting is een prima plek, De oude herbergh. Alles is schoon, ruim en uitstekend verzorgd. Beneden de gastenverblijven is een restaurant dat op paasavond topdrukte beleeft. Toch is er voor mij ook nog een plekje te vinden. Ik geniet van een uitstekende uiensoep, gebakken zalm met zoute frietjes en twee Westmalle dubbel toe. Dat heb ik wel verdiend. Want naast die irritante wielrenners en de gemene bultjes was het ook nog eens zeer winderig uit het noorden en koud. Tijdens eetmomenten verkleumde ik op de bankjes tot op het bot.

Dag 3 breekt aan. Blauwe lucht, een zonnetje, maar ook ijsbloemen in de plasjes op het platte dak. Als ik buiten even een sigaretje rook, blijkt het helemaal niet zo koud te zijn. Het wordt een prachtige dag. Weeronline geeft het fietsweer zelfs een 9. Na een uitstekend paasontbijt klim ik op de fiets. Ik heb er enorm zin in. Meteen zet ik de afdaling in, die daarna direct afgestraft wordt met een gemeen klimmetje. Zo, de spieren staan op scherp. Ik passeer een hele bekende villa en kan het even niet thuisbrengen. (Thuis kom ik erachter dat in de villa het Airbornemuseum gevestigd is en dat ik het ken van Nederlandse oorlogsfilms.)

Van Oosterbeek beland ik in Arnhem. Zo, die inwoners moeten stalen kuiten hebben. Het lijkt wel of geen enkel straatje in die stad horizontaal loopt. Via Rozendaal klim ik richting de Posbank. Wat een mooi gebied is dat toch! Bovenop geniet ik van het prachtige uitzicht. Het is zo helder dat ik de brug bij Emmerich kan zien. Na de Posbank gaat het eigenlijk alleen maar bergaf richting Dieren. Ik fiets voorbij een biologische wijngaard. Een leuk idee voor het personeelsuitje?

Bij het pontje bij Brummen-Bronkhorst zit ik een tijdje op een bankje te eten en te zonnen. Diverse malen zie ik het pontje heen-en-weer gaan. Klandizie zat! In de lucht speelt zich een gevecht af tussen een roofvogel en twee wulpen. Ze weten de roofvogel te verjagen. Uiteindelijk neem ik ook het pontje. Aan de andere kant van de IJssel bekruipt me het gevoel dat ik er bijna ben. In ieder gevoel voelt het meer als thuis, want de fietsers en wandelaars die ik onderweg tegenkom, groeten nu wel terug.

In Vorden pak ik een terrasje om een omelet met drie boterhammen te eten. Genoeg energie om Neede te kunnen bereiken. Vrijwel meteen word ik aangesproken door een man. Al snel blijkt dat hij vorig jaar naar SdC gefietst is. Wat een toeval! Ik schuif bij hem aan en laat me plezieren door zijn verhalen en tips. We wisselen gegevens uit en hij zal me handige informatie toedoen. Na Vorden gaat het bijna in één ruk door naar Neede. Bij Beekvliet zit ik nog even op het bankje. Het waren drie mooie dagen. Ik kan concluderen dat mijn fietsconditie weer aardig terug is.

Dag 1: 90 km
Dag 2: 83 km (275 hoogtemeters)
Dag 3: 85 km (280 hoogtemeters)