Naar de Ardennen - dag 4

Dag nummer 4. Het is zwaar bewolkt als ik opsta, maar na een douche trekt het al wat open. Wanneer ik op de fiets stap, zie ik de blauwe lucht vanuit het zuiden naderbij komen. De b en b was wederom perfect. Wat een bijzondere mensen dat ze je het zo naar de zin maken.

Eerst fiets ik naar Maastricht. Lichte stijgingen zijn een voorproefje van wat me in Belgie te wachten staat. Ik heb de wind tegen, het is echt stumpen. Boven op de dijk van het Julianakanaal fiets ik menig schip voorbij. Onderweg ontmoet ik een wielrenner. Dat is niet zo bijzonder, maar deze man is 82 jaar oud. En nog steeds zit hij hele dagen op de fiets. Respect! De populieren zitten trouwens vol met maretakken. Hier moet wel veel gezoend worden.

Na Maastricht gaat het naar Tongeren. Het landschap is open en heuvelachtig, veel graanvelden. En steeds die wind tegen. In Tongeren loopt het fout. Er is een groot volksfeest aan de gang (1 mei) en de binnenstad is afgesloten. Erg jammer, want van een afstandje ziet het er middeleeuws uit. Na wat omtrekkende bewegingen beland ik weer op de route. Ik volg een route over Romeinse heirwegen. Het is goed te merken dat die soms wel 2000 jaar oud zijn. Man, wat een slechte wegomstandigheden.


Romeinse tumulus

Na Tongeren fiets ik 7 km rechtdoor over de Hoeise Kassei, ik vrees het ergste, maar gelukkig is de weg geasfalteerd. Halverwege fiets ik langs een tumulus, een opvallende bult in het landschap waar een rijke Romeinse man begraven is. Een wederom beland ik in een volksfeest. De honderden geparkeerde auto's vormen het voorspel van de rommelmarkt. Rustig manouvreer ik me tussen de bezoekers door.

De route gaat nu weer richting de Maas. Ik bereik het hoogste punt, 200 meter. De graanvelden veranderen in koolzaadvelden. Heel mooi die gele vlakken. Naar de Maas gaat het even heel snel bergaf. Ik bereik bijna 50 km/h. Ik heb mijn helmpje op, dus ik waan me veilig. In de afdaling sjees ik nog langs een prachtig kasteel. Was het Jehay?

Langs de Maas fiets ik naar Huy. Het is even zoeken naar de juiste weg. Opvallend zijn de drie grote koeltorens van de plaatselijke kerncentrale die al van verre te zien zijn. In Huy zoek ik een slaapplaats. Bij het eerste hotel vang ik bot. Om onduidelijke redenen is de Best Western dicht. Mijn gps vindt nog een hotel, maar ter plaatse is het zelfs niet duidelijk of er ooit wel een hotel is geweest. Ik heb nog een kans en die poging is raak. Een veel te dure (zeker in vergelijking met de b en b's) jaren '50 hotel heeft plek voor me. Leve de dekens waar ik vannacht onder slaap.

Na een douche ga ik eten in de plaatselijke pizzeria. Tot mijn grote schrik is de geitenkaassalade gelardeerd met een vaag jagersausje met spekjes. De drie Leffes smaken echter goed. Ik wankel naar het hotel terug. Aan de hoteleigenaar vraag ik naar het weer van morgen: regen. Niet iets om je op te verheugen.

Uiteindelijk fiets ik vandaag 112 km met 390 hoogtemeters. Ik ben best een beetje trots op mezelf. Overigens houdt mijn knie het goed. De nieuwe fietstechniek blijkt te werken.

Naar de Ardennen - dag 3

Thorn

Kessel

Kapelletje ter ere van St. Jacobus



 Ik zit nu op het dakterras te genieten van een Duveltje, het laatste zonnetje en de plaatselijke harmonie die voorbijkomt. Het was een fijne dag vandaag. Wat een lekker weer. Mijn gezicht is aardig bijgekleurd. En het allerbelangrijkste: mijn knie heeft het goed gehouden. Ik ben iets rustiger gaan fietsen in een kleiner verzetje. Daarnaast heb ik de kniehoek iets veranderd. Resultaat: geen centje pijn, terwijl ik vandaag nog verder heb gefietst dan gisteren, 107 km. De route was in het kader van 'zoek het zelf maar uit'. Op diverse bospaden misstond het niet met een mountainbike, maar met een volbepakte fiets is het anderde koek. Ook hield de weg regelmatig op en kon ik weer rechtsomkeerd maken. Echter, al met al was de route prachtig. Een opvallend verschil met vorig jaar was, dat je toen op sommige plekken in de Maas naar de overkant kon lopen. Nu staat er veel water in. Het plaatsje Thorn mocht ik ook eindelijk aanschouwen. Bij de bewoners denk je toch: wie is een bok en wie is een geit? Morgen fiets ik via Tongeren de Ardennen in. Waar ik ga overnachten weet ik nog niet. Nog twee dagen en het is al weer voorbij... Erg jammer, het bevalt me wel zo.






Naar de Ardennen - dag 2

Rivierduinen

Mens, wat ben ik verwend in 't Oergoed! Een enorme gastvrijheid, dat heb ik niet eerder meegemaakt. Na een goede nachrust en een stevig ontbijt pak ik het weer aan. Het is bewolkt, maar de temperatuur is goed. Ik fiets naar de Achterhoekse bergen en al snel doemen ze op. De vraag is: moet ik eroverheen, of gaat de route erlangs. Het blijkt dat ik de eerste hoogtemeters moet maken.

Bij Elten sta ik in dubio. Pak ik de boot van 11.00 of van 12.00 over de Rijn. Ik neem de vroege variant. Dat betekent wel flink doorfietsen. Vanaf Speijk scheur ik met 25 tot 30 km per uur over de dijk. Tegen het einde gaat het fout. Ik heb nog 5 min. en dan verdwaal ik op de camping. Snel draai ik om. Gelukkig, ik vind de juiste weg. Helemaal moe en bezweet arriveer ik bij de steiger. Beteuterd zie ik de boot wegvaren. Een flinke vloek ontsnapt mijn lippen. Ik drink wat en rook wat. Maar wat is dat nu? De boot komt weer terugvaren en pikt me op. De veerman krijgt een dikke fooi van mij. Dat scheelt weer een uur wachten.


Toeval?

Aan de overkant te Millingen puf ik uit. Nog 70 km te gaan en ik ben nu al moe. Na Millingen duik ik de Millingerwaard in, een prachtig fiets-/modderpad. Ik zie wilde beesten en de natuur is prachtig. Ik passeer ook de beroemde rivierduinen. Vervolgens fiets ik door de Ooijpolder. Ik ben er vaker geweest, maar het blijft er mooi. Tijdens het fietsen begint mijn linkerknie op te spelen. Was de racerij iets teveel van het goede? In Nijmegen pak ik een terrasje aan het water. Even wat energie opdoen voor het volgende deel van de route: de bergen bij Nijmegen. Het gaat heuvel op en heuvel af naar Plasmolen. Enorme snelheden worden bereikt. Maar die knie... 

 Na Plasmolen volg ik de Maas naar het zuiden. Het landschap is apart. Kleine zandweggetjes door landerijen met allemaal heggetjes. De zon breekt door en ik fiets lekker in t-shirt verder. Nou ja, lekker... Ik crepeer inmiddels van de pijn aan de knie. Bij iedere trap schiet er een pijnscheut doorheen. Soms is de pijn even verdoofd, maar dat duurt steeds niet lang. Na 105 km en 240 hoogtemeters arriveer ik bij de bed and breakfast. Wederom word ik zeer gastvrij ontvangen. De eigenaar is een hobbykok en ik laat me met drie gangen verwennen. Terwijl ik zit, doet de knie steeds meer pijn. Ik gooi er zo maar een Aleve in. Ik hoop dat het morgen weer beter gaat. De groeten allemaal!

Naar de Ardennen - dag 1

De Ramsbeek

Eindelijk is het meivakantie. Het plan is om naar Lavacherie te fietsen in de Ardennen, dichtbij Bastogne. De weersvoorspellingen waren de afgelopen week wisselend. Dan weer mooi weer, dan weer regen. Geen touw aan vast te knopen.

 Vandaag stap ik dan op de fiets. Het is bewolkt, maar droog. Ik fiets eerst naar de fietsenmaker. De voorstandaard wil niet uit en dat is onhandig met de voortassen. Een beetje spray en hij doet het weer. De tocht kan nu echt beginnen. En of de voorzienigheid ermee speelt: een waterig zonnetje breekt door. Eerst gaat het via het Witte Veen naar de watermolen in Haaksbergen. Dan door het Assinkbos richting Eibergen. Bij de Ramsbeek stop ik even. Ze zijn bezig de beek te verleggen naar de 'oorspronkelijke' loop. De beek kronkelt weer en er is een prachtige vistrap. Over een paar jaar, wanneer de planten gegroeid zijn, zal het nog mooier zijn.


Knoteiken

Binnen de korste keren ben ik in Zwillbrock. Ik fiets over het laantje met de bijzondere, oude knoteiken. Bij het ven bekijk ik de flamingo's in de verte. Gelukkig zijn er nog heel veel aalscholvers. Een idioot heeft afgelopen winter een aantal nestelbomen omgekapt, maar de aalscholvers hebben nieuwe bomen gezocht. Na het Zwillbrock volgt de lange ronde om Winterswijk. Ik geloof dat ik zowat ieder buurtschap heb gezien: Meddo, Kotten, Woold, Miste, Henxel. De wind draait en het lijkt alsof ik de hele tijd de wind tegen heb.






Gele paardenbloemenzee

Na de buurtschappenronde gaat het naar Bredevoort en Aalten. De route is mooi. Opvallend zijn de vele grasvelden met paardenbloemen. Hele gele bloemenzeeën, prachtig. Nog even doorzetten en ik arriveer bij 't Oergoed, een mooie bed and breakfast. Ik word zeer gastvrij ontvangen. Ik deel het huisje met de huiskat, dus ik voel me er meteen thuis. 's Avonds bezoek ik familie in Gendringen.

Het was een redelijke fietsdag. Gelukkig regende het niet, maar het was wel erg benauwd. Het stikte van kleine vliegjes en ander vliegend spul. Diverse keren kon ik stoppen en met behulp van een spiegeltje het kleine grut uit mijn ogen prutsen. Zeer irritant. Onderweg hoorde ik de eerste koekoek dit jaar. Natuurlijk had mijn vader die al twee weken geleden voor het eerst gehoord. Ook betrapte ik tot twee keer toe een groene specht.

Dagtotaal: 97 km + 3 km ritje door Gendringen

Benen strekken

Ondanks de slechte weersvoorspellingen besluit ik vandaag toch de benen even te strekken. Vorig weekend heb ik ook al niet gefietst en volgende week gaat het wel naar de Ardennen. Ik wil richting Lonneker, maar iedere keer stuit ik op de wegafzettingen van de marathon. Uiteindelijk vind ik de juiste route. Toch moet ik richting de molen een stukje over het parcours. Luid word ik aangemoedigd en met het schaamrood op de kaken fiets ik langs het publiek. Via het Haagse bos gaat het naar Losser. Dan fiets ik achter Overdinkel langs naar Am Driland. Even thee drinken bij vrienden. Na een uurtje ga ik weer verder. De buienradar voorspelt niet veel goeds. Inderdaad vallen na vijf minuten de eerste hagelstenen en regendruppels. Gelukkig mag het niet echt naam hebben. Langs de Dinkel fiets ik vervolgens naar Losser. Nu begint het goed donker te worden. Tot overmaat van ramp begint het ook nog te onweren. Bij onweer ben ik een held op sokken. Ik voer het tempo op. Met 28 km per uur sjees ik Enschede binnen. Droog kom ik over. Ik schamp net de onweersbui. Op de teller staat 40 km. Overigens typ ik dit stukje nu met de smartphone. Het gaat goed, maar de entertoets werkt niet. Geen alinea's dus. Denk ze er maar zelf bij.

LF 4 Den Haag - Neede

Met de paasdagen staat een driedaagse fietstocht op het programma: De LF 4, van Den Haag naar Neede. Op Witte Donderdag rijden we naar Den Haag en overnachten we bij de zus en zwager van Albert. De volgende dag stap ik op de fiets na een overheerlijk ontbijtje en een gastvrij onthaal. Het gaat beginnen! 



Het huis van de koningin

Als eerste fiets ik langs het huis van de koningin en even later langs dat van Willem-Alexander en Maxima (niet dat je dat kon zien, maar de marechaussee stond er wel). Ik beland in het veen-weidegebied. Wat een rust hier! Je komt bijna geen auto tegen. Het enige geluid dat je hoort is dat van de vogels. Die zijn er dan ook genoeg: eenden, zwanen, ganzen, scholeksters, grutto's. Het kan niet op. Al snel trek ik de jas uit. Het is best warm op de fiets. Zo nu en dan kom ik andere fietsers tegen, ook bepakt en bezakt. Zouden zij de LF 4 ook fietsen?

In Hazerswoude laat ik bij de fietsenmaker mijn ketting smeren. Zij begint namelijk een beetje te piepen, wat een irritant geluid is. Maar ik beeld me ook in dat het fietsen met een slecht gesmeerde ketting zwaarder is. Het veen-weidegebied wordt regelmatig afgewisseld door tuinbouw. Vooral bij Boskoop passeer ik de ene tuinderij na de andere. Ik heb geen idee wanneer het dorp een keer ophoudt door de lintbebouwing. Na Bodegraven fiets ik kilometers over het voormalige jaagpad langs de Oude Rijn tot aan Woerden. In Woerden valt vooral het kasteel op.



Toegangspoort naar kasteel De Haar

 Na Woerden gaat het weer een stukje door het stille veen-weide gebied, een fietspaadje midden door de weilanden. Ik zie veel knotwilgen en hazen. En ineens is het open landschap verdwenen en sta ik voor kasteel De Haar, dat een oud kasteel lijkt, maar daadwerkelijk nog geen 150 jaar oud is. Het uiterlijk is wel wat je van kastelen met ridders en jonkvrouwen verwacht. Even verderop in Haarzuilens nestel ik me in het zonnetje op het terras van De vier balken en nuttig ik een uitsmijter om de laatste kilometers naar het hotel in Utrecht er uit te kunnen smijten.

Het Beurshotel is een tegenvaller. De receptie is 100 meter van het hotel verwijderd. Als ik mijn kamer binnenkom, vind ik het meteen een beetje viezig. Er zit zelfs oud, opgedroogd bloed aan de muren. Alles zit een beetje meeps in elkaar, tot en met de stopcontacten aan toe. Het is er wel rustig. Totdat ik slapen ga. Allemaal mensen stommelen de trappen op, slaan met de deuren en praten er gezellig op los. Aangezien de wandjes flinterdun zijn, kan ik letterlijk meegenieten. Zelfs de oordopjes houden niet alle geluiden tegen. Gelukkig worden ook deze gasten een keer moe en kan ik slapen. De volgende ochtend ga ik ontbijten bij de receptie, 100 meter verderop. Ach, hier viel niet veel over te klagen.

Amelisweerd

Slot Zeist

Dag 2 gaat van start. Ik verlaat de stad via Amelisweerd en Fort Rhijnauwen. Overal zie ik bunkertjes van de Hollandse Waterlinie. Bij Bunnik begint het landschap een beetje te veranderen. Er verschijnen boomgaarden waarin de fruitbomen net wel net niet in bloei staan. Volgende week zal het er nog mooier zijn. Ik fiets een stukje langs de Kromme Rijn, een lieflijk, kronkelend riviertje. In Zeist bewonder ik het slot dat ook het Versailles van het noorden genoemd wordt. Daarna ga ik over een kilometers lange rechte weg. Zou best saai kunnen zijn, ware het niet dat er heel veel hele grote huizen aan staan, waaronder Kasteel Sterkenburg.

Grebbeberg

Ik passeer Amerongen, met een prachtig kasteel en een heel mooi oud buurtje met huizen uit de zeventiende eeuw. Na Amerongen begint het klimwerk, stijl de Utrechtse Heuvelrug op via de Veenendaalsestraatweg en rechtsaf de Defensieweg. Tegelijk met de klimellende begint er ook een andere ellende: wielrenners. Niet 1, niet 100. Nee, ik kom er tot aan Renkum duizenden tegen. Een lang lint van wielrenners, soms solo, soms in pelotonnetjes. Vooral die grote kuddes zijn een crime. Ze nemen de hele weg in beslag en gaan voor niemand niet aan de kant. Regelmatig voorzie ik botsingen met mij die nog maar net goed gaan. De adrenaline van angst en woede giert door mijn lijf. Weg rustig fietsen. Op de Grebbeberg van oostelijke kant neem ik mijn zoete wraak. Ik fiets met de wielrenners mee de berg omhoog, lekker langzaam en lekker niet aan de kant gaan. Zo, die zit!



Kasteel Doorwerth

Tot aan Oosterbeek waar ik de tweede nacht overnacht, is route verder prachtig. Zo nu en dan overleef ik een stijle helling, waarbij de Holleweg van Doorwerth er bovenuit steekt. Mijn hart maakt overuren. De overnachting is een prima plek, De oude herbergh. Alles is schoon, ruim en uitstekend verzorgd. Beneden de gastenverblijven is een restaurant dat op paasavond topdrukte beleeft. Toch is er voor mij ook nog een plekje te vinden. Ik geniet van een uitstekende uiensoep, gebakken zalm met zoute frietjes en twee Westmalle dubbel toe. Dat heb ik wel verdiend. Want naast die irritante wielrenners en de gemene bultjes was het ook nog eens zeer winderig uit het noorden en koud. Tijdens eetmomenten verkleumde ik op de bankjes tot op het bot.

Dag 3 breekt aan. Blauwe lucht, een zonnetje, maar ook ijsbloemen in de plasjes op het platte dak. Als ik buiten even een sigaretje rook, blijkt het helemaal niet zo koud te zijn. Het wordt een prachtige dag. Weeronline geeft het fietsweer zelfs een 9. Na een uitstekend paasontbijt klim ik op de fiets. Ik heb er enorm zin in. Meteen zet ik de afdaling in, die daarna direct afgestraft wordt met een gemeen klimmetje. Zo, de spieren staan op scherp. Ik passeer een hele bekende villa en kan het even niet thuisbrengen. (Thuis kom ik erachter dat in de villa het Airbornemuseum gevestigd is en dat ik het ken van Nederlandse oorlogsfilms.)

Van Oosterbeek beland ik in Arnhem. Zo, die inwoners moeten stalen kuiten hebben. Het lijkt wel of geen enkel straatje in die stad horizontaal loopt. Via Rozendaal klim ik richting de Posbank. Wat een mooi gebied is dat toch! Bovenop geniet ik van het prachtige uitzicht. Het is zo helder dat ik de brug bij Emmerich kan zien. Na de Posbank gaat het eigenlijk alleen maar bergaf richting Dieren. Ik fiets voorbij een biologische wijngaard. Een leuk idee voor het personeelsuitje?

Bij het pontje bij Brummen-Bronkhorst zit ik een tijdje op een bankje te eten en te zonnen. Diverse malen zie ik het pontje heen-en-weer gaan. Klandizie zat! In de lucht speelt zich een gevecht af tussen een roofvogel en twee wulpen. Ze weten de roofvogel te verjagen. Uiteindelijk neem ik ook het pontje. Aan de andere kant van de IJssel bekruipt me het gevoel dat ik er bijna ben. In ieder gevoel voelt het meer als thuis, want de fietsers en wandelaars die ik onderweg tegenkom, groeten nu wel terug.

In Vorden pak ik een terrasje om een omelet met drie boterhammen te eten. Genoeg energie om Neede te kunnen bereiken. Vrijwel meteen word ik aangesproken door een man. Al snel blijkt dat hij vorig jaar naar SdC gefietst is. Wat een toeval! Ik schuif bij hem aan en laat me plezieren door zijn verhalen en tips. We wisselen gegevens uit en hij zal me handige informatie toedoen. Na Vorden gaat het bijna in één ruk door naar Neede. Bij Beekvliet zit ik nog even op het bankje. Het waren drie mooie dagen. Ik kan concluderen dat mijn fietsconditie weer aardig terug is.

Dag 1: 90 km
Dag 2: 83 km (275 hoogtemeters)
Dag 3: 85 km (280 hoogtemeters)

Femke

Vorige week zaterdag is mijn kleine nichtje geboren: Femke. Helaas was ik verkouden, zodat ik haar niet live kon bewonderen. Gelukkig had de trotse opa al heel veel foto's geschoten. Woensdag mocht ik eindelijk de kleine aanschouwen. Ze is mooi! Zo bijzonder ook om je broer zo verliefd naar de kleine meid te zien kijken. Vandaag ga ik weer naar Neede, nu op de fiets. Mijn moeder is ook aanwezig. Om de beurt mogen we Femke eventjes schudden. Ik vind het jammer dat het kleintje honger heeft en dat ik haar moet overdragen aan de blije moeder. Prachtig om dat stukje moedergeluk te zien. Ik kan haast niet wachten om Femke weer te mogen bewonderen. Op mijn werk praat ik al over logeerpartijtjes en pannenkoeken bakken. Mijn collega's en leerlingen worden haast gek van me. De foto in de mobiel is haast versleten, zo vaak heb ik haar al laten zien. Genoeg gemijmer...

Het is koud op de fiets, erg koud. Helemaal verkleumd kom ik aan bij mijn broer. Gisteren kocht ik een nieuwe GPS. Vandaag kan ik die mooi uitproberen. De kaarten werken geweldig. Nog mooier is dat ik de caches kan uploaden en de beschrijvingen in de GPS kan bekijken. Dat scheelt veel printpapier! Met een grote omweg fiets ik naar Neede, zo'n 40 km. Onderweg geniet ik van de natuur die echt wakker wordt. Terwijl het nog niet eens Pasen is, zie ik bij Rietmolen de pinksterbloemen al bloeien. Het speenkruid, klein hoefblad en de bosanemoon bloeien uitbundig. Hier en daar zie ik al een geel kopje van de paardenbloem. In het Haaksbergerveen is het een drukte van jewelste. Overal vliegen en krijsen de kokmeeuwen. Zijn ze al aan het broeden? Druk worden namelijk roeken verjaagd.

In Neede twijfel ik of ik ook nog terugfiets. Het is wel erg koud buiten. Maar na een uurtje Femke kijken krijg ik weer zoveel energie dat ik ook de terugweg aanpak. Nu via het Achterveld, De Hoeve en Boekelo, toch ook weer 32 km. Gelukkig heb ik de wind meestens achter en gaat het vrij snel. Ik ben blij dat ik weer thuis ben en Albert kan begroeten. Hij was vier dagen in de Ardennen.