De R1 dag 2

Het is vandaag een rotdag! Er staat een stevige wind die ik driekwart van de route tegen heb. Ik kom niet vooruit. Ik ben blij als ik 15 á 16 km per uur haal. Er komt geen einde aan de etappe. Door de wind heb ik nauwelijks oog voor de omgeving. Plat op het stuur en blik op oneindig. Nee, dat kan veel beter. Tot overmaat van ramp heeft de maker van de route een voorkeur voor onverharde grindweggetjes met diepe kuilen. Vloekend zit ik hotsend en klotsend op de fiets. Tussen mijn benen begint ook nog een schuurplekje te ontwikkelen, het schrijnt als ik moet plassen. En als ik toch bezig ben, de gaten beginnen in mijn fietsbroek te vallen. Zo dat lucht op (of door)!

Uiteindelijk fiets ik vandaag 111 km, toch niet slecht. Onderweg kom ik menig ander bepakte fietsers tegen in tegenovergestelde richting. Zij fietsen in lightversie (geen tent) de Emsroute, want later ben ik ze kwijt. Ik blijf groeten.

Afgelopen nacht heb ik redelijk geslapen. Het is een slapen-wakker-slapen-wakkerfeest. Het duurt lang voordat ik mijn lig heb gevonden, mede omdat ik vlak onder een lantaarnpaal lig. Ik droom raar. Om 6.30 sta ik op, ik heb er genoeg van. Het is nog erg rustig op de camping. De konijntjes schrikken van mijn aanwezigheid. Om 8.00 ben ik bepakt en bezakt. Ik haal wat verse broodjes en eet die op een bankje op. Al met al viel me de eerste nacht niet tegen.

Nu zit ik weer op een camping, een natuurvriendelijk, biologisch gebeuren. Ach, bij de buren stroomt het bier net zo rijkelijk als op andere campings. Als ik kook, begint het te regenen. Snel verhuis ik alles naar de tent. Ik gooi alles provisorisch naar binnen. Gelukkig is de aardappelsoep al warm en ik eet die in de tent met smaak op. Als ik klaar ben, is het ook weer droog. De tent heeft de bui doorstaan. Het is wel een gekruip binnen. Dit moet niet te vaak gebeuren.

Na het eten ga ik douchen. De 6 minuten Douchemarken geeft welgeteld 1 minuut warm water. Met koud water spoel ik mijn haren uit en ontzeep ik mijn lichaam. Heel biologisch allemaal. Morgen is, denk ik, de zwaarste dag. Ik denk zo'n 75 km heuvel op en heuvel af richting Hermannsdenkmal, Externsteine en uiteindelijk Höxter. Om 18.00 staat Albert daar klaar. Ik vind het wel goed zo, ik ben moe.

De R1 naar Hoxter

Vanmorgen bracht Albert me naar Zwillbrock. Ik ga drie dagen over de R1 fietsen naar Hoxter. Natuurlijk om kilometers te maken, maar belangrijker: om het kamperen te oefenen en te kijken wat ik allemaal mee moet nemen. Nou, dat is heel wat. Mijn fiets is met ongeveer 25 kilo beladen. Een stukje zwaarder dan twee weken geleden. Maar ach, als je eenmaal op gang bent, merk je er niet veel meer van. Het is prachtig fietsweer en de route is mooi. Veel rustige landweggetjes door het Duitse boerenland. De route gaat over de Baumberge en zo pak ik ook nog enkele klimmetjes mee. Het hoogste punt was 156 meter. Na 114 km arriveer ik op de camping te Munster. Meteen zet ik de tent op. Een beetje geklungel, maar hij staat. Na het douchen maak ik het eten klaar. Niet veel bijzonders, witte bonen in tomatensaus met poederaardappelpuree. Het is warm, dat telt. En nu begint het grote gluren naar de buren. Conclusie van de dag: het ging best. Ik ben benieuwd hoe de nacht zal bevallen.

Gewoon, omdat fietsen fijn is

Dit weekend stap ik zaterdag en zondag op de fiets. Zaterdag voor een rondje van 44 km: Randje Enschede. De nieuwe fietsroute rondom Enschede wil ik uittesten. Het is een leuk rondje. De mooie, rustige weggetjes worden gevonden, ik kom bijna geen verkeer tegen. Voor het eerst fiets ik langs het Kristalbad tussen Enschede en Hengelo. Ik heb er veel over gelezen en inderdaad wordt het een prachtig stukje natuur. Boven op de uitkijktoren geniet ik van het uitzicht. Meerkoeten, zwanen en gierzwaluwen hebben het retentiegebied ook al gevonden. Ik ben benieuwd hoe het er over een paar jaar uitziet.

Schaapskudde

Zondag fiets ik naar Neede, omdat het Moederdag is. De heenweg gaat weer via mijn favoriete route. Overal zie ik bloeiende brem. Wat mooi is dat toch! Op het Haaksbergerveen kom ik de schaapskudde tegen. Ik stap van de fiets om te kijken. De honden hebben het er maar druk mee met die eigenwijze schapen. De schaapsherder heeft een stok met een haak bij zich. Horrorbeelden van vroegere zwemlessen komen naar boven. Wat moet hij in vredesnaam met die haak? Als snel wordt het me duidelijk. Hij grijpt met de haak een schaap bij de achterpoot. Snel draait hij het schaap op de rug. Hij pakt een mes uit zijn zak. Hij zal toch niet... Vol afschuw blijf ik kijken. Maar gelukkig is het een lieve herder. Hij maakt de poten van het schaap schoon en snijdt ze wat bij. Geen moord en doodslag dus in het veen.

Veenpluis

Bij mijn ouders mag ik Femke bewonderen. Wat is ze al groot geworden! Het baby-ielige is er van af. Ze volgt je met haar ogen en regelmatig lacht ze. Ook begint ze al te pruttelen. Wanneer ze op de buik gelegd wordt om te oefenen, begint ze te huilen. Gelukkig is dat snel over en tevreden ligt ze weer op de arm.

De terugweg probeer ik een nieuwe route uit. Via Markvelde fiets ik naar Hengevelde, vervolgens naar Beckum en Usselo. Ik vind de route niet veel aan. Veel landbouwweggetjes die rechtdoor gaan, graslanden en ingezaaide maïsvelden. Pas tussen Beckum en Boekelo wordt de natuur wat interessanter. Uiteindelijk fiets ik vandaag 64 km. Zonder bagage gaat dat in sneltreinvaart. Donderdag wil ik naar Höxter fietsen in Duitsland, het kamperen oefenen. Ik twijfel nog. Het fietsweer zal waarschijnlijk goed zijn, maar 's nachts is het nog wel wat koud. Even afwachten dus.

Naar de Ardennen - dag 5

Ondanks het primitieve hotel voor de prijs die ik ervoor betaal, heb ik toch goed geslapen. Het ontbijt is een ander verhaal. Voor 7,50 euro extra mag ik ontbijten. Hiervoor krijg ik twee sneetjes brood met jam en een potje thee. Nee, geef mij de b en b's in Nederland maar. Tijdens het ontbijt ontmoet ik wel een 60-plusser uit Beuningen. In fietskleding zit hij net als ik te balen van het ontbijt. Ik vraag hem waar de trip naar toe gaat: naar Santiago de Compostela. Een leuk gesprekje volgt. Opvallend zijn al die tekenen die ik de laatste tijd tegenkom. Alsof de trip voorbestemd is en ik er steeds weer aan herinnerd word om door te zetten. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat ik er meer op let, net zoals je overal dezelfde auto ziet rijden die je net gekocht hebt.

Als ik vertrek, is het nog droog, maar dat verandert snel. Het begint enorm te gieten, binnen de kortste keren ben ik tot op de draad kletsnat. Erger is dat de temperatuur met 10 graden gekelderd is en ik het ronduit koud heb. Nee, fietsen is zo niet leuk. De hellinkjes worden ook steeds steiler en de zin verdwijnt als sneeuw voor de zon. Na 30 km bel ik met Albert. "Moet ik je halen?" "Nee, ik geef niet op, ik zal het einddoel halen." Hele stoere praat als je nog 50 km voor de boeg hebt in dat rotweer.

Ik stap weer op de fiets en begin een afdaling. Ik krijg de schrik van mijn leven. Mijn achterrem doet het niet meer! Ik kan hem helemaal inknijpen zonder enig remmend effect. De voorrem doet nog wel wat, dus ik kom gelukkig veilig beneden. Ik bekijk wat er aan de hand is. Het lijkt wel of de remblokjes achter helemaal weggesmolten zijn. Het is een zwarte drap op mijn fiets en mijn tassen. De voorremmen beginnen ook al te verdwijnen. Het is levensgevaarlijk om door te fietsen. Weer bel ik Albert. Ik schaam me dood. Ze geloven me toch wel? Meer dan een uur schuil ik koukleumend onder een brug voordat de redders verschijnen. Het eerste wat ze zeggen is: "Waarom ging je niet in het cafe zitten?" Blijkt er op nog geen 100 meter een uitspanning te zijn. Grom, grom. Uiteindelijk fiets ik vandaag 33 km met 390 hoogtemeters.

Na wat navraag en gegoogle blijkt dat remblokjes in de regen extra hard slijten. Als je dan ook nog bergaf constant in de remmen knijpt, omdat het spekglad is, gaat het nog sneller. Les: ik neem diverse reserve remblokjes mee naar SdC. Dit zal me niet weer gebeuren.

Het waren vijf heerlijke dagen. Het fietsen ging goed en ik vind het jammer dat ik weer op mijn luie gat zit. Maar voor de Hemelvaart zijn de plannen al weer in de maak. Ik ga dan het kamperen uitproberen. Wat moet ik meenemen, wat kan ik toch thuislaten. Je wilt wel zo licht mogelijk fietsen.

Naar de Ardennen - dag 4

Dag nummer 4. Het is zwaar bewolkt als ik opsta, maar na een douche trekt het al wat open. Wanneer ik op de fiets stap, zie ik de blauwe lucht vanuit het zuiden naderbij komen. De b en b was wederom perfect. Wat een bijzondere mensen dat ze je het zo naar de zin maken.

Eerst fiets ik naar Maastricht. Lichte stijgingen zijn een voorproefje van wat me in Belgie te wachten staat. Ik heb de wind tegen, het is echt stumpen. Boven op de dijk van het Julianakanaal fiets ik menig schip voorbij. Onderweg ontmoet ik een wielrenner. Dat is niet zo bijzonder, maar deze man is 82 jaar oud. En nog steeds zit hij hele dagen op de fiets. Respect! De populieren zitten trouwens vol met maretakken. Hier moet wel veel gezoend worden.

Na Maastricht gaat het naar Tongeren. Het landschap is open en heuvelachtig, veel graanvelden. En steeds die wind tegen. In Tongeren loopt het fout. Er is een groot volksfeest aan de gang (1 mei) en de binnenstad is afgesloten. Erg jammer, want van een afstandje ziet het er middeleeuws uit. Na wat omtrekkende bewegingen beland ik weer op de route. Ik volg een route over Romeinse heirwegen. Het is goed te merken dat die soms wel 2000 jaar oud zijn. Man, wat een slechte wegomstandigheden.


Romeinse tumulus

Na Tongeren fiets ik 7 km rechtdoor over de Hoeise Kassei, ik vrees het ergste, maar gelukkig is de weg geasfalteerd. Halverwege fiets ik langs een tumulus, een opvallende bult in het landschap waar een rijke Romeinse man begraven is. Een wederom beland ik in een volksfeest. De honderden geparkeerde auto's vormen het voorspel van de rommelmarkt. Rustig manouvreer ik me tussen de bezoekers door.

De route gaat nu weer richting de Maas. Ik bereik het hoogste punt, 200 meter. De graanvelden veranderen in koolzaadvelden. Heel mooi die gele vlakken. Naar de Maas gaat het even heel snel bergaf. Ik bereik bijna 50 km/h. Ik heb mijn helmpje op, dus ik waan me veilig. In de afdaling sjees ik nog langs een prachtig kasteel. Was het Jehay?

Langs de Maas fiets ik naar Huy. Het is even zoeken naar de juiste weg. Opvallend zijn de drie grote koeltorens van de plaatselijke kerncentrale die al van verre te zien zijn. In Huy zoek ik een slaapplaats. Bij het eerste hotel vang ik bot. Om onduidelijke redenen is de Best Western dicht. Mijn gps vindt nog een hotel, maar ter plaatse is het zelfs niet duidelijk of er ooit wel een hotel is geweest. Ik heb nog een kans en die poging is raak. Een veel te dure (zeker in vergelijking met de b en b's) jaren '50 hotel heeft plek voor me. Leve de dekens waar ik vannacht onder slaap.

Na een douche ga ik eten in de plaatselijke pizzeria. Tot mijn grote schrik is de geitenkaassalade gelardeerd met een vaag jagersausje met spekjes. De drie Leffes smaken echter goed. Ik wankel naar het hotel terug. Aan de hoteleigenaar vraag ik naar het weer van morgen: regen. Niet iets om je op te verheugen.

Uiteindelijk fiets ik vandaag 112 km met 390 hoogtemeters. Ik ben best een beetje trots op mezelf. Overigens houdt mijn knie het goed. De nieuwe fietstechniek blijkt te werken.

Naar de Ardennen - dag 3

Thorn

Kessel

Kapelletje ter ere van St. Jacobus



 Ik zit nu op het dakterras te genieten van een Duveltje, het laatste zonnetje en de plaatselijke harmonie die voorbijkomt. Het was een fijne dag vandaag. Wat een lekker weer. Mijn gezicht is aardig bijgekleurd. En het allerbelangrijkste: mijn knie heeft het goed gehouden. Ik ben iets rustiger gaan fietsen in een kleiner verzetje. Daarnaast heb ik de kniehoek iets veranderd. Resultaat: geen centje pijn, terwijl ik vandaag nog verder heb gefietst dan gisteren, 107 km. De route was in het kader van 'zoek het zelf maar uit'. Op diverse bospaden misstond het niet met een mountainbike, maar met een volbepakte fiets is het anderde koek. Ook hield de weg regelmatig op en kon ik weer rechtsomkeerd maken. Echter, al met al was de route prachtig. Een opvallend verschil met vorig jaar was, dat je toen op sommige plekken in de Maas naar de overkant kon lopen. Nu staat er veel water in. Het plaatsje Thorn mocht ik ook eindelijk aanschouwen. Bij de bewoners denk je toch: wie is een bok en wie is een geit? Morgen fiets ik via Tongeren de Ardennen in. Waar ik ga overnachten weet ik nog niet. Nog twee dagen en het is al weer voorbij... Erg jammer, het bevalt me wel zo.






Naar de Ardennen - dag 2

Rivierduinen

Mens, wat ben ik verwend in 't Oergoed! Een enorme gastvrijheid, dat heb ik niet eerder meegemaakt. Na een goede nachrust en een stevig ontbijt pak ik het weer aan. Het is bewolkt, maar de temperatuur is goed. Ik fiets naar de Achterhoekse bergen en al snel doemen ze op. De vraag is: moet ik eroverheen, of gaat de route erlangs. Het blijkt dat ik de eerste hoogtemeters moet maken.

Bij Elten sta ik in dubio. Pak ik de boot van 11.00 of van 12.00 over de Rijn. Ik neem de vroege variant. Dat betekent wel flink doorfietsen. Vanaf Speijk scheur ik met 25 tot 30 km per uur over de dijk. Tegen het einde gaat het fout. Ik heb nog 5 min. en dan verdwaal ik op de camping. Snel draai ik om. Gelukkig, ik vind de juiste weg. Helemaal moe en bezweet arriveer ik bij de steiger. Beteuterd zie ik de boot wegvaren. Een flinke vloek ontsnapt mijn lippen. Ik drink wat en rook wat. Maar wat is dat nu? De boot komt weer terugvaren en pikt me op. De veerman krijgt een dikke fooi van mij. Dat scheelt weer een uur wachten.


Toeval?

Aan de overkant te Millingen puf ik uit. Nog 70 km te gaan en ik ben nu al moe. Na Millingen duik ik de Millingerwaard in, een prachtig fiets-/modderpad. Ik zie wilde beesten en de natuur is prachtig. Ik passeer ook de beroemde rivierduinen. Vervolgens fiets ik door de Ooijpolder. Ik ben er vaker geweest, maar het blijft er mooi. Tijdens het fietsen begint mijn linkerknie op te spelen. Was de racerij iets teveel van het goede? In Nijmegen pak ik een terrasje aan het water. Even wat energie opdoen voor het volgende deel van de route: de bergen bij Nijmegen. Het gaat heuvel op en heuvel af naar Plasmolen. Enorme snelheden worden bereikt. Maar die knie... 

 Na Plasmolen volg ik de Maas naar het zuiden. Het landschap is apart. Kleine zandweggetjes door landerijen met allemaal heggetjes. De zon breekt door en ik fiets lekker in t-shirt verder. Nou ja, lekker... Ik crepeer inmiddels van de pijn aan de knie. Bij iedere trap schiet er een pijnscheut doorheen. Soms is de pijn even verdoofd, maar dat duurt steeds niet lang. Na 105 km en 240 hoogtemeters arriveer ik bij de bed and breakfast. Wederom word ik zeer gastvrij ontvangen. De eigenaar is een hobbykok en ik laat me met drie gangen verwennen. Terwijl ik zit, doet de knie steeds meer pijn. Ik gooi er zo maar een Aleve in. Ik hoop dat het morgen weer beter gaat. De groeten allemaal!