Afgelopen donderdag was in Utrecht de grootste onderwijsstaking ooit. In de media wordt de staking als een beklag over het inleveren van een weekje zomervakantie neergezet. Natuurlijk gaat het om veel meer. Persoonlijk erger ik me aan de bezuinigingen op het Passend Onderwijs (300 miljoen) en het invoeren van de prestatiebeloning (250 miljoen). Mijn school krijgt veel klachten van ouders. Waar blijft onze betrokkenheid bij de leerlingen? Ze begrijpen gewoon niet wat het voor hun zoon of dochter betekent als de plannen van de regering allemaal doorgang vinden. Die zijn veel nadeliger dan een dagje vrij...
In Apeldoorn ontmoet ik een vriendin en samen met 20.000 leraren gaan we op weg. De trein zit mudvol en in Utrecht voegen we ons bij de grote stroom richting de Jaarbeurshallen. In de menigte ontmoet ik mening (oud)collega. In de Jaarbeurs is het al hartstikke druk. We blijven een beetje achteraan bij de deuren hangen. Allebei hebben we het niet zo op die grote meningtes. Van de toespraken krijgen we niets mee, de geluidsinstallatie is erg slecht. Regelmatig gaat er een gejuich op, dus het zal wel goed zijn wat er toegesproken wordt. Toch worstelen we ons op een gegeven moment naar voren, omdat we ons moeten registreren. Helemaal platgedrukt bewegen we centimeter voor centimeter richting de balie. Als we ons felbegeerde retourticket en mijn vriendin haar formulier voor uitbetaling uit de stakingskas hebben, verlaten we snel de Jaarbeurs. Na twee uur staan en drukken is het wel genoeg geweest.
We lopen Utrecht in. Het kantoor van het Nederlands Genootschap van Sint Jacob is op donderdagmiddag open en ik wil me inschrijven. Onder het genot van een kop thee vul ik de formulieren in en wachten we op een vertegenwoordiger van het Genootschap. Naast ons zitten twee mannen. Eén ervan start begin februari zijn camino: vanuit Sevilla naar SdC. Stiekem ben ik een beetje jaloers. Het wachten wordt beloond. Ik krijg mijn Credencial del Peregrino, het pelgrimspaspoort, een noodzakelijk document om mee te kunnen wapperen bij de verschillende overnachtingsmogelijkheden. In het paspoort verzamel je ook stempels van verschillende plaatsen waar je doorgetrokken bent, de laatste 200 km zelfs twee per dag. Deze stempels zijn nodig om de felbegeerde Compostela te kunnen bemachtigen. Ik weiger een eerste stempel van het Genootschap. De eerste stempel wordt een stempel van mijn eigen Jacobuskerk in Enschede. Even voel ik me met het paspoort de gelukkigste mens op aarde. Weer een stukje dichterbij de tocht!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten