Wanneer het begon te prikkelen... Ik denk zo'n anderhalf jaar geleden toen ik besloot op mijn stadsfiets de Zuiderzeeroute te fietsen. Het waren vijf heerlijke dagen. Vrijheid, frisse gedachten en ontspanning (daar dachten mijn billen overigens anders over...). Onderweg kwam ik 'echte' fietsers tegen, bepakt en bezakt op de mooiste fietsen. Ergens in mijn achterhoofd ontstond het idee om ook zo'n tocht te houden.
Vanuit de diepe krochten dansten de woorden 'Santiago de Compostela' in een paar maanden tijd steeds verder omhoog. Waarom? Geen idee eigenlijk. Ik ben geen fan van de katholieke kerk, sterker nog, ik verwerp haar ideeën rondom o.a. homoseksualiteit en euthanasie. De katholieke kerk heeft tot in de huidige tijd geen onbevlekte geschiedenis. Toch trekt 'de camino' mij aan. Misschien ook, omdat ik een band heb met de St. Jacobuskerk in mijn stad waarin ik diverse malen dirigeerde en waaronder ik diverse malen mezelf bedwelmde met vrienden. De Jacobuskerk, een prachtig, mystiek gebouw. En St. Jacobus die begraven zou zijn op de 'campus stellae' in het Keltische Galicië.
Het is een soort drang, beter kan ik het niet beschrijven. Op de helft, misschien minder, van mijn leven een daad voor mijzelf willen stellen. Dat ik het kan, vijf weken fietsen, alleen de dieptepunten trotseren en de hoogtepunten vieren. Wellicht ook willen genieten van de onmetelijke natuur en de prachtige cultuur onderweg. Toch ook iets spiritueels, de verwondering om en de breekbaarheid van het leven, zonder 'God' erbij te betrekken, maar misschien wel bedoelen.
9 juli 2012 gaat het gebeuren. Het is nu of nooit. Als het aan de regering ligt, zal ik dit schooljaar voor de laatste keer van zeven weken zomervakantie kunnen genieten. De voorbereidingen zijn in volle gang. Ik onderzoek de routemogelijkheden, lees me in, ga op Spaanse les bij een vriend, beleef de tocht in mijn hoofd tientallen keren. Soms slaat de angst me om het hart, soms slaat de euforie toe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten