Benen strekken

Ondanks de slechte weersvoorspellingen besluit ik vandaag toch de benen even te strekken. Vorig weekend heb ik ook al niet gefietst en volgende week gaat het wel naar de Ardennen. Ik wil richting Lonneker, maar iedere keer stuit ik op de wegafzettingen van de marathon. Uiteindelijk vind ik de juiste route. Toch moet ik richting de molen een stukje over het parcours. Luid word ik aangemoedigd en met het schaamrood op de kaken fiets ik langs het publiek. Via het Haagse bos gaat het naar Losser. Dan fiets ik achter Overdinkel langs naar Am Driland. Even thee drinken bij vrienden. Na een uurtje ga ik weer verder. De buienradar voorspelt niet veel goeds. Inderdaad vallen na vijf minuten de eerste hagelstenen en regendruppels. Gelukkig mag het niet echt naam hebben. Langs de Dinkel fiets ik vervolgens naar Losser. Nu begint het goed donker te worden. Tot overmaat van ramp begint het ook nog te onweren. Bij onweer ben ik een held op sokken. Ik voer het tempo op. Met 28 km per uur sjees ik Enschede binnen. Droog kom ik over. Ik schamp net de onweersbui. Op de teller staat 40 km. Overigens typ ik dit stukje nu met de smartphone. Het gaat goed, maar de entertoets werkt niet. Geen alinea's dus. Denk ze er maar zelf bij.

LF 4 Den Haag - Neede

Met de paasdagen staat een driedaagse fietstocht op het programma: De LF 4, van Den Haag naar Neede. Op Witte Donderdag rijden we naar Den Haag en overnachten we bij de zus en zwager van Albert. De volgende dag stap ik op de fiets na een overheerlijk ontbijtje en een gastvrij onthaal. Het gaat beginnen! 



Het huis van de koningin

Als eerste fiets ik langs het huis van de koningin en even later langs dat van Willem-Alexander en Maxima (niet dat je dat kon zien, maar de marechaussee stond er wel). Ik beland in het veen-weidegebied. Wat een rust hier! Je komt bijna geen auto tegen. Het enige geluid dat je hoort is dat van de vogels. Die zijn er dan ook genoeg: eenden, zwanen, ganzen, scholeksters, grutto's. Het kan niet op. Al snel trek ik de jas uit. Het is best warm op de fiets. Zo nu en dan kom ik andere fietsers tegen, ook bepakt en bezakt. Zouden zij de LF 4 ook fietsen?

In Hazerswoude laat ik bij de fietsenmaker mijn ketting smeren. Zij begint namelijk een beetje te piepen, wat een irritant geluid is. Maar ik beeld me ook in dat het fietsen met een slecht gesmeerde ketting zwaarder is. Het veen-weidegebied wordt regelmatig afgewisseld door tuinbouw. Vooral bij Boskoop passeer ik de ene tuinderij na de andere. Ik heb geen idee wanneer het dorp een keer ophoudt door de lintbebouwing. Na Bodegraven fiets ik kilometers over het voormalige jaagpad langs de Oude Rijn tot aan Woerden. In Woerden valt vooral het kasteel op.



Toegangspoort naar kasteel De Haar

 Na Woerden gaat het weer een stukje door het stille veen-weide gebied, een fietspaadje midden door de weilanden. Ik zie veel knotwilgen en hazen. En ineens is het open landschap verdwenen en sta ik voor kasteel De Haar, dat een oud kasteel lijkt, maar daadwerkelijk nog geen 150 jaar oud is. Het uiterlijk is wel wat je van kastelen met ridders en jonkvrouwen verwacht. Even verderop in Haarzuilens nestel ik me in het zonnetje op het terras van De vier balken en nuttig ik een uitsmijter om de laatste kilometers naar het hotel in Utrecht er uit te kunnen smijten.

Het Beurshotel is een tegenvaller. De receptie is 100 meter van het hotel verwijderd. Als ik mijn kamer binnenkom, vind ik het meteen een beetje viezig. Er zit zelfs oud, opgedroogd bloed aan de muren. Alles zit een beetje meeps in elkaar, tot en met de stopcontacten aan toe. Het is er wel rustig. Totdat ik slapen ga. Allemaal mensen stommelen de trappen op, slaan met de deuren en praten er gezellig op los. Aangezien de wandjes flinterdun zijn, kan ik letterlijk meegenieten. Zelfs de oordopjes houden niet alle geluiden tegen. Gelukkig worden ook deze gasten een keer moe en kan ik slapen. De volgende ochtend ga ik ontbijten bij de receptie, 100 meter verderop. Ach, hier viel niet veel over te klagen.

Amelisweerd

Slot Zeist

Dag 2 gaat van start. Ik verlaat de stad via Amelisweerd en Fort Rhijnauwen. Overal zie ik bunkertjes van de Hollandse Waterlinie. Bij Bunnik begint het landschap een beetje te veranderen. Er verschijnen boomgaarden waarin de fruitbomen net wel net niet in bloei staan. Volgende week zal het er nog mooier zijn. Ik fiets een stukje langs de Kromme Rijn, een lieflijk, kronkelend riviertje. In Zeist bewonder ik het slot dat ook het Versailles van het noorden genoemd wordt. Daarna ga ik over een kilometers lange rechte weg. Zou best saai kunnen zijn, ware het niet dat er heel veel hele grote huizen aan staan, waaronder Kasteel Sterkenburg.

Grebbeberg

Ik passeer Amerongen, met een prachtig kasteel en een heel mooi oud buurtje met huizen uit de zeventiende eeuw. Na Amerongen begint het klimwerk, stijl de Utrechtse Heuvelrug op via de Veenendaalsestraatweg en rechtsaf de Defensieweg. Tegelijk met de klimellende begint er ook een andere ellende: wielrenners. Niet 1, niet 100. Nee, ik kom er tot aan Renkum duizenden tegen. Een lang lint van wielrenners, soms solo, soms in pelotonnetjes. Vooral die grote kuddes zijn een crime. Ze nemen de hele weg in beslag en gaan voor niemand niet aan de kant. Regelmatig voorzie ik botsingen met mij die nog maar net goed gaan. De adrenaline van angst en woede giert door mijn lijf. Weg rustig fietsen. Op de Grebbeberg van oostelijke kant neem ik mijn zoete wraak. Ik fiets met de wielrenners mee de berg omhoog, lekker langzaam en lekker niet aan de kant gaan. Zo, die zit!



Kasteel Doorwerth

Tot aan Oosterbeek waar ik de tweede nacht overnacht, is route verder prachtig. Zo nu en dan overleef ik een stijle helling, waarbij de Holleweg van Doorwerth er bovenuit steekt. Mijn hart maakt overuren. De overnachting is een prima plek, De oude herbergh. Alles is schoon, ruim en uitstekend verzorgd. Beneden de gastenverblijven is een restaurant dat op paasavond topdrukte beleeft. Toch is er voor mij ook nog een plekje te vinden. Ik geniet van een uitstekende uiensoep, gebakken zalm met zoute frietjes en twee Westmalle dubbel toe. Dat heb ik wel verdiend. Want naast die irritante wielrenners en de gemene bultjes was het ook nog eens zeer winderig uit het noorden en koud. Tijdens eetmomenten verkleumde ik op de bankjes tot op het bot.

Dag 3 breekt aan. Blauwe lucht, een zonnetje, maar ook ijsbloemen in de plasjes op het platte dak. Als ik buiten even een sigaretje rook, blijkt het helemaal niet zo koud te zijn. Het wordt een prachtige dag. Weeronline geeft het fietsweer zelfs een 9. Na een uitstekend paasontbijt klim ik op de fiets. Ik heb er enorm zin in. Meteen zet ik de afdaling in, die daarna direct afgestraft wordt met een gemeen klimmetje. Zo, de spieren staan op scherp. Ik passeer een hele bekende villa en kan het even niet thuisbrengen. (Thuis kom ik erachter dat in de villa het Airbornemuseum gevestigd is en dat ik het ken van Nederlandse oorlogsfilms.)

Van Oosterbeek beland ik in Arnhem. Zo, die inwoners moeten stalen kuiten hebben. Het lijkt wel of geen enkel straatje in die stad horizontaal loopt. Via Rozendaal klim ik richting de Posbank. Wat een mooi gebied is dat toch! Bovenop geniet ik van het prachtige uitzicht. Het is zo helder dat ik de brug bij Emmerich kan zien. Na de Posbank gaat het eigenlijk alleen maar bergaf richting Dieren. Ik fiets voorbij een biologische wijngaard. Een leuk idee voor het personeelsuitje?

Bij het pontje bij Brummen-Bronkhorst zit ik een tijdje op een bankje te eten en te zonnen. Diverse malen zie ik het pontje heen-en-weer gaan. Klandizie zat! In de lucht speelt zich een gevecht af tussen een roofvogel en twee wulpen. Ze weten de roofvogel te verjagen. Uiteindelijk neem ik ook het pontje. Aan de andere kant van de IJssel bekruipt me het gevoel dat ik er bijna ben. In ieder gevoel voelt het meer als thuis, want de fietsers en wandelaars die ik onderweg tegenkom, groeten nu wel terug.

In Vorden pak ik een terrasje om een omelet met drie boterhammen te eten. Genoeg energie om Neede te kunnen bereiken. Vrijwel meteen word ik aangesproken door een man. Al snel blijkt dat hij vorig jaar naar SdC gefietst is. Wat een toeval! Ik schuif bij hem aan en laat me plezieren door zijn verhalen en tips. We wisselen gegevens uit en hij zal me handige informatie toedoen. Na Vorden gaat het bijna in één ruk door naar Neede. Bij Beekvliet zit ik nog even op het bankje. Het waren drie mooie dagen. Ik kan concluderen dat mijn fietsconditie weer aardig terug is.

Dag 1: 90 km
Dag 2: 83 km (275 hoogtemeters)
Dag 3: 85 km (280 hoogtemeters)

Femke

Vorige week zaterdag is mijn kleine nichtje geboren: Femke. Helaas was ik verkouden, zodat ik haar niet live kon bewonderen. Gelukkig had de trotse opa al heel veel foto's geschoten. Woensdag mocht ik eindelijk de kleine aanschouwen. Ze is mooi! Zo bijzonder ook om je broer zo verliefd naar de kleine meid te zien kijken. Vandaag ga ik weer naar Neede, nu op de fiets. Mijn moeder is ook aanwezig. Om de beurt mogen we Femke eventjes schudden. Ik vind het jammer dat het kleintje honger heeft en dat ik haar moet overdragen aan de blije moeder. Prachtig om dat stukje moedergeluk te zien. Ik kan haast niet wachten om Femke weer te mogen bewonderen. Op mijn werk praat ik al over logeerpartijtjes en pannenkoeken bakken. Mijn collega's en leerlingen worden haast gek van me. De foto in de mobiel is haast versleten, zo vaak heb ik haar al laten zien. Genoeg gemijmer...

Het is koud op de fiets, erg koud. Helemaal verkleumd kom ik aan bij mijn broer. Gisteren kocht ik een nieuwe GPS. Vandaag kan ik die mooi uitproberen. De kaarten werken geweldig. Nog mooier is dat ik de caches kan uploaden en de beschrijvingen in de GPS kan bekijken. Dat scheelt veel printpapier! Met een grote omweg fiets ik naar Neede, zo'n 40 km. Onderweg geniet ik van de natuur die echt wakker wordt. Terwijl het nog niet eens Pasen is, zie ik bij Rietmolen de pinksterbloemen al bloeien. Het speenkruid, klein hoefblad en de bosanemoon bloeien uitbundig. Hier en daar zie ik al een geel kopje van de paardenbloem. In het Haaksbergerveen is het een drukte van jewelste. Overal vliegen en krijsen de kokmeeuwen. Zijn ze al aan het broeden? Druk worden namelijk roeken verjaagd.

In Neede twijfel ik of ik ook nog terugfiets. Het is wel erg koud buiten. Maar na een uurtje Femke kijken krijg ik weer zoveel energie dat ik ook de terugweg aanpak. Nu via het Achterveld, De Hoeve en Boekelo, toch ook weer 32 km. Gelukkig heb ik de wind meestens achter en gaat het vrij snel. Ik ben blij dat ik weer thuis ben en Albert kan begroeten. Hij was vier dagen in de Ardennen.

Naar de bron van de Vecht - deel 1

Het belooft vandaag een prachtige fietsdag te worden. Weeronline geeft het fietsweer een 9. Ik heb een mooie etappe uitgestippeld: van Breckelenkamp naar Darfeld, een stuk van de Vechtroute. In Darfeld ligt de bron van de Vecht.

Ik laat me door Albert brengen, vervolgens spring ik op de fiets. Het eerste stukje gaat door het donkere bos bij klooster Frenswegen. Het klooster zelf is mooi oud, maar staat jammergenoeg in de steigers. Verder worden er moderne vleugels aangebouwd, wat het klooster niet mooier maakt. Ik fiets verder over een fietspad langs de Vecht dat mij door Nordhorn voert. Even voorbij Nordhorn pauzeer ik in Brandlecht op een historisch plekje, midden tussen twee kerken, een landhuis en oude boerderijen. Het is er prachtig!

Hestruper kruis

Even verderop zoek ik een cache bij het Hestruper Kruis, een mystiek plekje. In het bos staat een oud, manshoog stenen kruis. Sinds de dertiende eeuw werden in Westfalen overal stenen kruisen neergezet (Sühnekreuze - gedenktekens van middeleeuws recht). Moordenaars moesten als gedeeltelijke boetedoening een kruis op de plek van de moord neerzetten, ook om bloedwraak te voorkomen. De leeftijd van het Hestruper kruis is onbekend, ook weet men niet waarom het kruis er geplaatst is. Een sage vertelt dat twee boerenzonen elkaar tot in de dood bevochten om de gunsten van een boerendochter.

Even na het kruis slaat het noodlot toe. Ik fiets over een zeer kuilige zandweg en opeens voel ik een 'knap' onder mijn billen en begint mijn zadel te bewegen. Ik stap af en bezie de schade: de zadelpen is gebroken. Een straf, omdat ik in de buurt van het kruis erg nodig moest toiletteren? Ik heb nog geen 23 km gefietst. Ik bel Albert en de schat haalt me meteen op. In mijn hoofd natuurlijk onweer. Weg mooie fietsdag. We rijden direct door naar de fietsenmaker. Hoewel direct... Het lampje van de koelvloeistof gaat branden. Met de kachel maximaal rijden we voorzichtig naar een benzinepomp. Toch kunnen we niet voorkomen dat de motor aan de kook is. En dat terwijl we de auto net gisteren van de garage hebben gehaald.

Wanneer de auto weer bijgevuld en afgekoeld is, rijden we door naar de fietsenmaker. Ondanks de drukte neemt hij de fiets meteen naar achter en zet hij een nieuwe zadelpen op de fiets. GRATIS! De onweersbui trekt meteen over, er kan immers morgen al weer gefietst worden. Na een ferme hand en een dikke "Dankjewel!" rijden we nog even langs bakker Heinink voor het eerste ijsje van dit seizoen. Klaarblijkelijk heb ik genoeg penitentie gedaan.

Bergetappe

Vandaag fiets ik naar Denekamp en weer terug. Het is deels lekker weer. Zo nu en dan kijkt de zon tussen de wolken door. Het enige nadeel van vandaag is de wind, soms is het echt met snot voor de ogen stoempen tegen de wind in. In totaal fiets ik 71 kilometer, weer wat meer dan vorige week.

Maar waar het vandaag echt om gaat is de 'bergtraining'. Naar Denekamp plan ik een route over alle bergen bij Oldenzaal heen. Eerst de Wilmersberg, dan de Tankenberg. Vervolgens de Paasberg, de Hakenberg en ten slotte de Austiberg. In totaal klim ik 296 meter. Dat lijkt niet veel, maar omgerekend is dat 3 kilometer klimmen met een stijgingspercentage van 10%. Kijk, dan lijkt het meteen heel wat indrukwekkender. Daar komt bij dat de route veel over zandpaadjes loopt, die aardig drekkig zijn. Kortom, ik zit nu weer aardig uitgeteld thuis.

Na de bergen verloopt de rest van de route aardig plat. Bij Beuningen pik ik een cache op die op een bijzonder interessante locatie blijkt te liggen. Ter plaatste ligt er een voetgangersbrug over de Dinkel met een kanon erbij geplaatst. Het blijkt de plek te zijn waar prins Maurits tijdens de Tachtigjarige Oorlog de Dinkel overgestoken is. Hieronder wat historische informatie.

"Tijdens de Tachtigjarige Oorlog (1568 - 1648) besloot prins Maurits op herhaald verzoek van de Staten van Overijssel de Spanjaarden te verdrijven uit Twente. Vanaf 1590 had Maurits, die een zeer bekwaam militair was, zijn leger vernieuwd. O.a. door nieuwe aanvalstechnieken wist hij vele steden te veroveren. Als bevelhebber van de Staatse (= Nederlandse) troepen ondernam hij in oktober 1597 een veldtocht door Oost-Nederland en het Duitse grensgebied. Tijdens deze campagne had hij de beschikking over 9.000 infanteristen en 1.600 ruiters. Na de overgave van Oldenzaal trok het leger van Maurits van Oldenzaal via Denekamp naar Lingen. Daarbij volgde Maurits de hoofdweg Oldenzaal- Denekamp, die destijds door Beuningen liep via de tegenwoordige Oude Dijk. (De kaarsrechte weg Oldenzaal- Denekamp met de brug bij Hotel Dinkeloord werd eerst in 1827 aangelegd). Toen Maurits met zijn leger aankwam bij de brug in de Oude Dijk bleek dat de brug over de Dinkel die toen waarschijnlijk iets verder naar het zuiden gelegen was dan de tegenwoordige brug, er zo slecht aan toe was, dat hij bang was dat zijn kanonnen er wel eens doorheen zouden kunnen zakken. Daarom liet hij door een afdeling pioniers een aantal bomen kappen, waarmee de brug versterkt werd. Vervolgens trok hij er met zijn leger overheen en trok op in de richting van Lingen (de tegenwoordige grens tussen Duitsland en Nederland bestond toen natuurlijk nog niet)." (http://www.mauritspad.nl/)

Via Denekamp fiets ik naar de Duitse grens. Ik passeer een Commiezenhut, een overdekte schuilplaats voor de toenmalige douane die langs de grens patrouilleerde op zoek naar smokkelaars. De route gaat verder langs het Beuninger Achterveld, een mooi heidegebied. Via het waterrijke natuurgebiedje Punthuizen fiets ik het Lutterzand in. Hier is het erg druk. Ik duik een stukje Duitsland in en over de Dinkel beland ik weer in Nederland. Ik fiets door Losser en via de Hoge Boekel weer terug naar huis. Overigens is de route van het laatste deel mij onbekend. Zeker het fietspad door de Penninkskotten is verrassend.

Conclusie: weer heerlijk gefietst. Kijken of de bergen mij morgen spierpijn bezorgen. De natuur is al weer wat verder. Lage struikgewassen botten uit. Ik heb nog geen bloeiend speenkruid en klein hoefblad gezien.

Rondje Haaksbergen

Het is weer weekend! Ik stippel een mooie route uit naar Haaksbergen en weer terug. Ik hoop dat de zon gaat schijnen, maar helaas mag dit niet zo zijn. Het gaat al beter dan vorige week. Vandaag fiets ik 67 km weg. Wel ben ik doodmoe als ik weer thuis ben. Toch ben ik tevreden. Onderweg vind ik nog zeven caches.

Ik fiets eerst richting het Aamsveen en dan langs de grens naar het Witte Veen. Het stuk tussen Enschede-Zuid en Duitsland is erg mooi. Je komt bijna niemand tegen. Onderweg zie ik in de weilanden al veel kieviten, ook hoor ik een wulp. Het Witte Veen is normaal erg stil, maar net wanneer ik er doorheen wil fietsen stuit ik op een kudde tandemrijders die maar één doel heeft: zoveel mogelijk herrie maken. De Schotse Hooglanders trekken zich er niets van aan. In een vennetje zie ik een zilverreiger.

Via de Haarmühle fiets ik richting Buurse. Na een paar kilometer ga ik zuidwest en fiets ik langs de grens door Siberië. Het fietspad gaat verder door het Haaksbergerveen, de zuidroute. Deze fiets ik niet zo vaak. Er zijn veel ganzen. Ik bezoek nog even de Jurisdictiepaal. Daar ligt een cache die ik al eens gevonden heb, maar waarvan ik de code niet opgeschreven heb.

"De Jurisdictiepaal is de Rijksgrenspaal 832 op de grens van Duitsland, Overijssel en Gelderland. Het is een grote Bentheimerzandstenen paal met daarin 3 wapens gegraveerd, te weten de wapens van beide provincies en van Münster. Verder het jaartal 1766 vanwege het tot stand komen van het verdrag over de grensscheiding. (...)

De Jurisdictiepaal is tevens Markepaal van de marke Honesch met de Gelderse marke Rekken. Dit gebied richting Gelderland wordt ook wel 'Twistveld' genoemd omdat er 170 jaar is getwist over de gebruiks- en eigendomsrechten tussen "die uit Hoxbergen en de Rekkensen".

Een marke was een gemeenschap van boeren met gronden in gemeenschappelijk bezit. Recht werd gesproken tijdens de 'holtings', onder leding van een markerichter, de boeren hadden stemrecht en stemden in het markeboek. Als een boer niet kon schrijven tekende hij met zijn huismerk, een persoonlijk herkenningsteken, vaak een streep versierd met krullen en schuine streepjes. Tijdens de Franse tijd (na 1795) eindigde het markesysteem en werden de markegronden op veilingen verkocht. Kopers waren behalve boeren ook textielfabrikanten, (zoals van Heek en Jordaan) die de woeste gronden kochten voor de jacht en voor de ontwikkeling van eigen boerenbedrijven." (http://www.geocaching.com/)

Vervolgens ga ik over het lange fietspad door het Assinkbos en bij de afslag Neede binnendoor richting Haaksbergen. De route gaat mooi met de klok mee om het dorp heen. Bij het industrieterrein fiets ik naar Boekelo. Het is een mooie weg door een coulissenlandschap. Van Boekelo gaat het naar Usselo en daarna over de Usseleres. Ik ben verrast door het mooie fietspad over de es, dat heb ik nog niet eerder gefietst. De Usseleres moet onbebouwd blijven, zeker!

Pap in de benen

De vloek van de docent: de laatste werkdag voor de vakantie voel je de spierpijn opkomen en je weet hoe laat het is... Griep! Van zaterdag tot en met dinsdag lig ik met koorts op bed of stommel ik met een zieke kop door het huis. De negatieve baalstemming bevordert niet het proces tot beter worden. Gelukkig voel ik woensdag de energie weer terugstromen in mijn lijf. Denk maar niet dat ik dan vakantie heb. Er liggen nog twee kratten met nakijkwerk, dus de donderdag en de vrijdag wordt er gewoon gewerkt. Maar vandaag...

Het KNMI is positief. Het wordt vandaag een mooie dag: een graadje of negen, droog en zelfs zo nu en dan een zonnetje. De winter moet afgeschud worden en ik besluit te gaan fietsen. Ik zoek een mooie route uit: Deventer-Enschede via de LF 19 en de LF 15. Ik laat me door Albert afzetten in Deventer De Worp en de tocht kan beginnen. Het is buiten inderdaad lekker. De handschoenen hoeven niet aan en de muts wordt snel afgezet. Het is zelfs zo warm dat ik zweet als een otter tijdens het fietsen.

Het stilzitten tijdens de winter en de griep eisen echter na al twintig kilometer hun tol. Ik krijg last van wat Hilbert van der Duim tijdens zijn vermaarde 5000 meter tijdens het WK in 1983 parten speelde: pap in de benen. Een stop bij Bathmen om wat te eten mag niet baten. De rest van de tocht is een gevecht tegen de slechte conditie. De bergen bij Markelo helpen ook niet mee. Toch heb ik nog wel oog voor de mooie route. Zeker het stukje door De Borkeld blijft mooi.

Ik besluit Albert te bellen, het lukt niet meer. We spreken af bij de brug over het Twentekanaal bij Zeldam. Ik denk nog een half uur nodig te hebben, maar dat wordt een uur. De benen verzuren steeds meer. Het doet gewoon pijn. Gelukkig zie ik Albert en duizelig van vermoeidheid stap ik na 53,5 kilometer van de fiets. Snel maakt hij een kop soep voor me klaar, de schat. Langzaam kom ik weer bij en de douche thuis maakt ook veel goed.

Conclusie: er moet flink getraind worden. Vanaf nu moet ik ieder weekend aan de bak en als de dagen nog iets langer lengen door de week 's avonds ook. Op dit moment is Santiago gewoon onbereikbaar geworden. Ik weet echter zeker dat het goed gaat komen!